Choroba Leśniowskiego Crohna
Co wiemy o chorobie Leśniowskiego Crohna ?
W krajach zachodnich nazwano ją tak na cześć amerykańskiego lekarza Burrilla Crohna, który opisał jej objawy w 1884 r. U nas dodajemy nazwisko polskiego patologa Antoniego Leśniowskiego, który w 1904 r. – niezależnie od Crohna – przedstawił opis tej choroby.
Choroba Leśniowskiego-Crohna jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego należą do grupy nieswoistych zapaleń z lokalizacją w przewodzie pokarmowym. Zmiany w chorobie Leśniowskiego-Crohna mają charakter ogniskowy, w przeciwieństwie do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, w którym to występują zmiany ciągłe.
Statystycznie w chorobie Leśniowskiego-Crohna najczęściej procesem zapalnym objęty zostaje końcowy odcinek jelita krętego. Nieco rzadziej proces zapalny toczy się w okrężnicy lub odbytnicy. W sporadycznych przypadkach zajęciu ulegają tylko i wyłącznie górne piętra przewodu pokarmowego.
Schorzenie Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się chronicznym, długotrwałym owrzodzeniem jednego lub kilku odcinków przewodu pokarmowego. Owrzodzenie rozprzestrzenia się we wszystkich warstwach ścian jelita i atakuje cały układ trawienny, począwszy od jamy ustnej do odbytu, jak również przyległe węzły chłonne, będąc często wstępem do raka. Co ciekawe, zmiany mogą obejmować kilka fragmentów jelita i być przedzielone zupełnie zdrowymi odcinkami przewodu pokarmowego. Dokładna przyczyna powstania choroby nie jest znana.
szlaki piesze świętokrzyskie gogle
Choroba Leśniowskiego-Crohna dotyka z jednakową częstością kobiet i mężczyzn. Dowodem na jej podłoże genetyczne jest częste występowanie w obrębie jednej rodziny – około 20% chorych ma krewnych z jakąś formą choroby zapalnej jelit.
Najczęstszym powikłaniem jest “blokada” jelita i rozwinięcie się choroby zwanej niedrożnością przewodu pokarmowego. Takie utrudnienie w przechodzeniu treści jelitowej jest spowodowane pogrubieniem ścian jelita – wynik tworzenia się obrzęku i tkanki bliznowatej. W przebiegu tej choroby mogą się również tworzyć tunele nazwane przetokami, drążące okoliczne tkanki i narządy w kierunku skóry. Często dotyczy to okolicy odbytu, a zajętymi organami są pęcherz moczowy oraz pochwa. W wielu przypadkach jedynym skutecznym leczeniem będzie wtedy zabieg operacyjny.
internetowe zakłady sportowe
Innymi powikłaniami w tej chorobie są niedobory pokarmowe. Na ogół dotyczy to białek i witamin, m.in. witaminy B12 wchłaniającej się właśnie w jelicie czczym. Mała ilość tej witaminy w organizmie jest przyczyną niedokrwistości.
Czy z choroby Leśniowskiego_Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego można się zupełnie wyleczyć?
Raczej nie.
Można zaleczyć tę chorobę podając naturalne składniki przeciw pasożytom, toksynom, poprawiające środowisko wewnętrzne jelita i całego organizmu tzw. homeostazę, wspomagające lepsze odżywianie organizmu jak enzymy i mikroflorę.