Podejrzewam, że kwestia zdrowia ma zasadnicze znaczenie dla każdego z nas.

Powinien to być jeden z naszych najwyższych priorytetów.

Wszyscy przecież pragniemy się ochronić przed chorobami, wychować nasze dzieci w zdrowym środowisku, pracować w bezpiecznych i zdrowych warunkach, a podczas podróży mieć zapewniony dostęp do niezawodnej i wysokiej jakości opieki zdrowotnej.

W dobie globalizacji społeczeństwo przemieszcza się z miejsca na miejsce na ogromną skalę, a przez to choroby nie znają granic.
W obliczu potencjalnych zagrożeń, takich jak epidemia grypy czy bioterroryzm, nasze wspólne działania mogą okazać się skuteczniejsze. Dlatego też tworzone są wspólne standardy w zakresie bezpiecznej żywności i oznaczania wartości odżywczej produktów spożywczych, a także bezpieczeństwa sprzętu medycznego, organów i produktów z krwi oraz jakości powietrza i wody.

Na całym świecie ogromne środki przeznaczane są na różnego rodzaju inicjatywy, takie jak  działania w sytuacjach zagrożenia zdrowia czy też na rzecz poprawy bezpieczeństwa pacjentów lub zmniejszenia liczby wypadków i urazów.

Na naszej skromnej stronie będziemy opisywali ogólne zagadnienia zdrowia, problemy związane z lepszym odżywianiem, spożywaniem alkoholu, o zdrowym stylu życia oraz starzeniu się w dobrej kondycji zdrowotnej, a także o zwalczaniu palenia i zażywaniu narkotyków, zapobieganiu poważnym chorobom takim jak HIV/AIDS czy gruźlica.
Będziemy również zamieszczać ciekawe artykuły zdrowia społecznego, zdrowia dzieci i rzadko występujących chorób.
Często postaramy się rozpowszechniać wiedzę na temat badań medycznych, leków i nowych metod leczenia.

Zapraszamy

Seks to wciąż temat tabu dla rodziców. Pytania stawiane przez małe dziecko są kłopotliwe dla wielu rodziców. Co powinno się odpowiedzieć, by zaspokoić ciekawość malucha? Jakich użyć słów, by budować od najmłodszych lat zdrowy obraz seksualności? Opowiadanie o kapuście i bocianie nie jest dobrym rozwiązaniem…

W dzisiejszej dobie, aż trudno zrozumieć, dlaczego wciąż mamy kłopoty w mówieniu o tej bardzo istotnej sferze naszego życia. Edukacja seksualna zdaniem specjalistów to kluczowy element prawidłowego rozwoju. Znany psychoterapeuta podpowiada, jak rozmawiać z dzieckiem, by łatwiej było dyskutować z dorastającym człowiekiem.

Braciszek lub siostrzyczka w brzuchu mamy…
Każde dziecko zauważa zmiany w wyglądzie kobiety będącej w ciąży. Brzuch wzbudza ciekawość – stąd wiele pytań.

Jest to najlepszym moment, by rozpocząć edukację seksualną: świadomość seksualna to wiedza o tym, jak jest zbudowane nasze ciało – różnice pomiędzy chłopakiem i dziewczyną. Dziecko chce odpowiedzi na bardzo wiele pytań:

Dlaczego brzuch kobiety jest miejscem rozwoju dziecka?

Jak dziecko się w nim znalazło?

Jak przyjdzie na świat?

Takie pytania to doskonała okazja, by pokazać dziecku, co to znaczy być kobietą i mężczyzną. Dziecko powinno czuć, że rodzic chce mu wytłumaczyć. Zainteresowanie seksem u czterolatka lub sześciolatka nie powinno  niepokoić rodziców – powinni oni czuć, że to szansa, by rozpocząć edukację.

Dzieci stawiają pytania swobodnie, czują też, gdy rodzice odpowiadają nie szczerze lub zdawkowo, by skończyć temat. To nie jest jednak dobre rozwiązanie, podobnie jak opowieści o bocianach. Powinniśmy rozmawiać szczerze. Oczywiście to nie oznacza, że należy opowiadać ze szczegółami i tak, jak rozmawia się z dorosłą osobą. Ale należy powiedzieć o różnicy pomiędzy kobietą i mężczyzną. Fakt innej budowy anatomicznej jest doskonałym punktem wyjścia, by opowiedzieć o tym, jak dochodzi do powstania nowego życia – mężczyzna posiada plemniki, a kobieta jajeczka, które w połączeniu tworzą dzidziusia. Kolejnym ważnym elementem jest to dlaczego dziecko rozwija się w ciele kobiety. Myślę, że łatwiej to zobrazować dziecku, kiedy rodzice okazują sobie uczucia. Dziecko widząc, że rodzice się całują i przytulają zrozumie, że właśnie ta miłość sprawia, że pojawiają się na świecie dzieci – komentuje Magdalena Pikulska.

Nastolatek

Rozmowy z kilkuletnim dzieckiem są fundamentami dla prawidłowego rozumienia seksualności i samego aktu miłosnego przez nastolatki. Współczesne nastolatki zazwyczaj dużo słyszą o seksie, całowaniu – środowisko rówieśników to kopalnia „wiedzy” dla nich. Ich zdanie na ten temat może jednak być już ukształtowane poprzez wcześniejsze rozmowy z rodzicami.

Jak radzić sobie z zniekształcaniem postawy?

Ważne  jest, aby rodzice pokonali własne bariery na temat seksu i odważyli się rozmawiać na ten temat ze swoimi dorastającymi dziećmi. To nie jest tak, że dzieci nie chcą rozmawiać z rodzicami na temat seksualności, ale widząc jaki problem mają z tym rodzice wolą porozmawiać z rówieśnikami. Dlatego zachęcam do tego, abyśmy przełamali tabu na temat seksualności i zaczęli o tym rozmawiać. Jeżeli mamy z tym problemy, a widzimy, że dziecko chciałoby się czegoś dowiedzieć, to zawsze możemy zwrócić się o pomoc do seksuologa, zaproponować wspólną wizytę, kupić książki.

Rodzice przekazując dzieciom wiedzę kształtują ich postawę wobec całej seksualnej sfery życia. Słowa wypowiadane podczas odpowiedzi na pytania określają sposób myślenia dziecka. Seks powinien być kojarzony z tym, że jest on jedną z form okazywania miłości.

Łuszczyca – poznać przeciwnika

Łuszczyca to choroba, która nigdy nie została do końca poznana. Wykazuje ona u każdego chorego pacjenta indywidualny charakter objawów. W praktyce oznacza to, że środki lecznicze, które z powodzeniem przynoszą dobre wyniki leczenia u jednego pacjenta, u drugiego mogą okazać się już kompletnie nieskuteczne. To jednak – na nieszczęście – nie wszystko. Leki, które działają z początku, po pewnym czasie mogą przestać przynosić  oczekiwane rezultaty. Tym samym, przestają być one skuteczne.

Choroba w praktyce

W warunkach normalnych, u zdrowego człowieka, skóra regeneruje się po około jednym miesiącu. Tyle bowiem wynosi czas przedostania się komórek z głębszych warstw na zewnętrzne. W przypadku osób chorujących na łuszczycę, komórki z warstw głębszych przedostają się na przednie w przeciągu trzech dni. W skutek takiego zachowania naskórka, na ciele pojawiają się wybrzuszenia zwane tarczkami z łuszczącym się naskórkiem. Ponieważ nie są znane powody takiego zachowania organizmu, leczenie przeprowadzane jest za pomocą metod objawowych.

Leczenie – postępowanie objawowe

Łuszczycę, z bardzo dobrymi wynikami, leczyć można za pomocą domowych, naturalnych kuracji i metod. Pomocne będą w tym przypadku różnego rodzaju zioła. Takowe, o określonej porze roku, można zbierać samodzielnie na łąkach oraz w niektórych lasach. Poza tym suszone zioła można z łatwością nabyć w sklepie zielarskim. Z reguły nie są one drogie, a już mała ilość wystarczy na przeprowadzenie jednorazowej kuracji. Poniżej prezentujemy zioła, pomocne w leczeniu tej przykrej dolegliwości skórnej.

Znaczenie ziół w leczeniu łuszczycy

Aloes to jedna z najsłynniejszych roślin, wykazujących właściwości łagodzące i kojące. Jest on pomocy również w przypadku leczenia łuszczycy. Z rosnącego kwiatka wystarczy oderwać liść i chorobowo zmienione miejsce posmarować wyciśniętym z liścia sokiem. Kolejną rośliną o właściwościach łagodzących jest łopian. W leczeniu łuszczycy wykorzystywany jest jego korzeń. Musi on jednak spełniać pewien warunek, a mianowicie jego wiek nie może przekraczać dwudziestu czterech miesięcy. Z takich korzeni wytwarzany jest napar. Miksturę można zarówno spożywać pod postacią napoju, jak i przykładać do chorobowo zmienionych miejsc na skórze. Kolejną rośliną wykazującą właściwości lecznicze jest mniszek lekarski. Ziele to znane jest także pod popularną nazwą „mlecza” oraz „dmuchawca”. Leczenie za jego pomocą przeprowadzić można wyłącznie wiosną. Wówczas trzeba po prostu zebrać świeże liście i wycisnąć z nich sok. Napój należy pić po jednej łyżeczce. Choć nie należy on do najsmaczniejszych, warto pić dziennie po najmniej trzy łyżki soku z liści mniszka lekarskiego. W leczeniu łuszczycy poleca się także picie świeżo wyciśniętego soku z liści gwiazdnicy pospolitej i przytulii czepnej. Poza tym z rozgniecionych, całych roślin można wykonywać okłady, które należy przykładać na chore warstwy skóry. Okłady warto wykonywać także z namoczonego siemienia lnianego bądź też smarować propolisem.

Nawilżanie, nawilżanie i jeszcze raz nawilżenie

W leczeniu łuszczycy bardzo ważną rolę odgrywa nawilżanie skóry. Zalety tej prostej czynności są ogromne. Po pierwsze bowiem, dzięki nawilżeniu skóry złagodzony zostaje cały przebieg choroby. Po drugie, różnego rodzaju maści i kremy w znacznym stopniu niwelują dotkliwy świąd. Poza tym tego rodzaju kuracje pomagają chorej skórze w zatrzymaniu wciąż traconej wilgoci. Nawilżać można różnymi metodami. Bardzo skuteczne wydają się być jednak olejki do ciała. Nie mniejsze, pozytywne rezultaty przynosi systematyczne stosowanie tłuszczu roślinnego czy galaretki wazelinowej. Uporczywe, męczące swędzenie skóry skutecznie złagodzą płyny z dodatkiem mentolu i kamfory jak również zimne kąpiele. Do kąpieli można dodać szklankę octu jabłkowego, który także wykazuje działanie łagodzące. Poza tym warto dodać, że najlepsze rezultaty kuracji nawilżających, przynosi stosowanie preparatów tuż po takiej chłodnej kąpieli. Wówczas nie należy jednak wycierać skóry po wyjściu z wanny czy spod prysznica. Maść najlepiej jest wetrzeć w lekko wilgotną skórę. W leczeniu warto sięgnąć także po smołę węglową. Środek ten można nakładać bezpośrednio na skórę, ale równie dobrze można przygotować kąpiel z dodatkiem olejku pozyskiwanego ze wspomnianej smoły. Lek dostępny jest także pod postacią wygodnego żelu. Zwłaszcza ta ostatnia postać jest bardzo uniwersalna, ponieważ pozbawiona została charakterystycznej, drażniącej woni i jest ona łatwa do zmycia, czego z koeli nie można powiedzieć o innych preparatach z dodatkiem omawianego środka.

Łuszczyca nie należy do chorób rzadkich. Cierpi na nią bardzo wiele osób i dla każdej z nich jest ona dolegliwością tak samo męczącą. Niestety, choroba nie jest ona również łatwa do wyleczenia. Długotrwały, uporczywie utrzymujący się stan zmian na skórze, może spędzić sen z powiem niejeden, cierpiącej na nią osobie. Niemniej jednak nie należy się poddawać, a tylko i wyłącznie próbować nowych metod leczenia. Oczywiście równie ważny jest stały kontakt z lekarzem – dermatologiem. Bez uprzedniej konsultacji ze specjalistą, nie powinno bowiem przeprowadzać się kuracji na własną rękę.

W Polsce wyraźny wzrost przypadków tej choroby notuje się od kilku lat. Do niedawna dominowały zawały serca. Co roku zdarzały się one u 100 tys. Polaków. „Dziś mniej jest tzw. ostrych zespołów wieńcowych, za to każdego roku 100 tys. chorych trafia w naszym kraju do szpitala z powodu  niewydolności serca” – stwierdził prof. Drożdż.

Niewydolnością serca zagrożonych jest 8-9 mln Polaków. Są to głównie te osoby, które od wielu lat chorują na nadciśnienie tętnicze krwi, chorobę wieńcową oraz cukrzycę. A takich chorych jest coraz więcej.

Typowy w Polsce pacjent z niewydolnością serca to 66-letni mężczyzna (4 lata młodszy niż w innych krajach europejskich), który nie wchodzi na 2 piętro bez zatrzymania. Od kilkunastu lat jest on leczony na nadciśnienie tętnicze (bez zawału serca), ale dotychczas nie przebywał w szpitalu. Jego ciśnienie dzięki lekom to 130/85 mmHg, a tętno sięga 80/min.

„Do niewydolności serca mogą doprowadzić również choroby mięśnia sercowego i wady zastawkowe serca, gdyż jest ona skutkiem wielu trwających latami schorzeń serca” – powiedział prof. Drożdż. Mięsień serca stopniowo traci zdolność do pompowania takiej ilości krwi, która zapewnia odpowiednie dotlenienie tkanek i zaopatrzenie ich w składniki odżywcze. Choć w niektórych narządach jest jej zbyt mało, to jednocześnie zalega ona w innych miejscach ciała, co doprowadza do przekrwienia.

Przekrwienie płuc powoduje spłycenie oddechu i uczucie braku tchu. Objawem przekrwienia wątroby jest złe trawienie i senność po jedzeniu. Z kolei obrzęk nóg może świadczyć o przekrwieniu kończyn dolnych.

W pełni rozwinięta niewydolność serca jest jednym z najbardziej śmiertelnych schorzeń, groźniejsza nawet niż niektóre nowotwory złośliwe. Według prof. Jeffrey’a Borer’a ze State University of New York powoduje ona dwa razy więcej zgonów niż rak prostaty i dwa razy więcej niż rak sutka i rak pęcherza moczowego. Podobną śmiertelność ma jedynie rak jelita grubego.

„Skutki niewydolności serca można jednak ograniczyć gdy odpowiednio wcześnie zostanie ona wykryta i szybko rozpocznie się leczenie” – zapewnił prof. Drożdż. Wystarczy np. zwrócić uwagę, czy męczymy się podczas małego nawet wysiłku, np. z trudem wchodzimy na drugie piętro. Objawami niewydolności serca mogą być też spłycenie oddechu podczas snu, pojawienie się nocnego kaszlu, ociężałość po wysiłku, wzmożone pragnienie oraz mniejsze wydzielanie moczu.

Prof. Drożdż przekonywał, że leczenie niewydolności serca nie jest trudne. Dostępne są wszystkie najważniejsze leki. Są tanie i poprawiają zarówno wydolność fizyczną, jak i samopoczucie pacjentów. Najczęściej stosowane są inhibitory konwertazy, beta-adrenolityki, blokery receptora angiotensyny, leki moczopędne i glikozydy naparstnicy.

„Każdy z tych leków z osobna o 30 proc. zmniejsza ryzyko nagłej śmierci sercowej. W skojarzeniu z innymi farmaceutykami, ryzyko zgonu jest nawet kilka razy mniejsze” – zapewnił prof. Drożdż.

Jego zdaniem, w Polsce leczony jest co drugi chory z niewydolnością serca. To tyle co w innych krajach. Aż 90 proc. tych chorych jest prawidłowo leczonych, zgodnie z przyjętymi standardami. Znacznie rzadziej niż w Europie Zachodniej stosowane są u nas jedynie nowoczesne kardiostymulatory.

Żylaki kończyn dolnych należą do najczęściej spotykanych  chorób i występują u około 50% osób dorosłych. Kobiety chorują 3-5 razy częściej. Częstość choroby rośnie z wiekiem.

CZY TRZEBA JE TYLKO OPEROWAĆ?

Dzięki wczesnemu wykrywaniu choroby i jej leczeniu nie tylko w sposób operacyjny, lecz również zachowawczy z naciskiem na zmianę stylu życia, stosowaniu kompresoterapii (kontrolowanemu ucisku na kończynę), nauczaniu ćwiczeń profilaktycznych, jak również skierowaniu badań profilaktycznych, można zmniejszyć w przyszłości ryzyko przewlekłych następstw choroby.

Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w czasie ciąży z objawowymi żylakami. Jest to grupa pacjentek o szczególnym zagrożeniu stanami zapalnymi i pozakrzepowymi.

Do głównych objawów należą takie dolegliwości jak:

* uczycie dyskomfortu, ciężkości kończyn, nasilające się w godzinach wieczornych i nocnych
* uczucie “pełności” łydki, swędzenie i stany zapalne skóry
* w miarę trwania choroby objawy piekących nóg pojawiają się coraz wcześniej
* pajączki i żyły siateczkowate
* żylaki w obrębie całej kończyny
* obrzęki wokół kostek, a następnie całego podudzia coraz trudniej ustępujące
* zmiany troficzne skóry (przebarwienia, wypryski, stwardnienia) najczęściej pojawiające się wokół kostek

JAK LECZYĆ CHOROBĘ ŻYLAKOWĄ?

Istnieją cztery podstawowe metody leczenia przewlekłych zaburzeń żylnych kończyn dolnych:

1. Farmakoterapia – polega na podawaniu leków poprawiających napięcie ściany żylnej oraz przeciwdziałające skutkom zaburzeń w mikrokrążeniu i zastojowi limfatycznemu, zawsze towarzyszących patologii żylnej. W wielu przypadkach zachodzi konieczność stosowania leków przeciwzakrzepowych.
2. Kompresoterapia – ucisk powoduje zmniejszenie średnicy naczynia żylnego i przepuszczalności włośniczkowej ułatwia powrót żylny. Przeciwdziałając obrzękowi oraz zastojowi limfatycznemu, kompresoterapia działanie swoje kieruje na główne, zgłaszane przez chorych dolegliwości. Zastosowanie znajdują tu zarówno elastyczne jak i nieelastyczne bandaże oraz różne rodzaje pończoch i rajstop uciskowych.
3. Skleroterapia – likwidacja żylaków poprzez śródnaczyniowe wstrzyknięcia chemicznych środków obkurczających, co ma wywoływać jego zarośnięcie. Często jej wyniki są wyłącznie kosmetyczne i czasowe.
4. Leczenie operacyjne – sprowadza się do usunięcia zmienionych żylakowato naczyń i podwiązaniu niewydolnych perforatorów. Leczenie należy do tzw. chirurgii jednego dnia – na ogół pacjenci jeszcze tego samego lub następnego dnia wracają do domu. W szczególnie uporczywych przypadkach owrzodzeń z zadowalającymi efektami stosowane są przeszczepy skóry.

Tim Nawrot z Uniwersytetu Hasselt w Belgii zestawił rezultaty 36 badań i uzyskał dane świadczące o tym, że czynnikiem, który ma największy wpływ na częstotliwość ataków serca jest ekspozycja na spaliny. Na drugim miejscu znalazł się nadmierny wysiłek fizyczny, potem spożycie nadmiernej ilości alkoholu i kawy, a dalej  złość, seks, kokaina, marihuana i infekcje dróg oddechowych.

“Lekarze zawsze rozpatrują konkretne przypadki. Czynniki niskiego ryzyka mogą wydawać się mało znaczące na poziomie indywidualnym, jednak jeżeli są powszechne na poziomie populacji, mają większe znaczenie dla zdrowia publicznego” – mówi Nawrot.

Z informacji Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że zanieczyszczenie powietrza stanowi główne środowiskowe zagrożenie dla zdrowia i każdego roku jest przyczyną około dwóch milionów przedwczesnych zgonów na świecie.

“Z badanych czynników wywołujących zawał, kokaina ma największą siłę w indywidualnych przypadkach, ruch uliczny ma jednak większy wpływ na populację, gdyż więcej osób ma z nim kontakt” – piszą badacze, dodając, że gdyby wyeliminować ten czynnik, znacznie więcej zgonów można byłoby uniknąć.

Choć w badaniach nie zostały uwzględnione efekty biernego palenia, Nawrot zauważa, że są one najprawdopodobniej zbliżone do wpływu zanieczyszczonego powietrza. Wcześniejsze analizy wykazały, że w miastach, gdzie wprowadzono zakaz palenia w miejscach publicznych odnotowano znaczny spadek częstotliwości zawałów.

Zapominamy ponadto o tym, że dbanie o wzrok to nie tylko wizyty u specjalistów, dobieranie odpowiednich soczewek czy okularów, ale także, a może nawet przede wszystkim, odpowiedni styl życia, w tym także dieta. W dzisiejszych czasach każdy chociaż raz pomyślał o tym, żeby przejść na dietę. W pogoni za tak obecnie modną, szczupłą sylwetką trzeba pamiętać, że odżywiamy się nie tylko dla przyjemności, ale głównie po to, żeby odżywić nasz organizm oraz dać mu energię do życia. W szale odchudzania eliminujemy masę produktów, ograniczamy się, zapominając jednak o tym, żeby do jadłospisu dodać produkty wartościowe, bogate w składniki odżywcze. Nie da się bowiem zaprzeczyć temu, że jakość pożywienia ma bardzo istotny wpływ na  to jak funkcjonuje nasze ciało. To, co jemy wpływa także na stan naszego wzroku, a niedobory pewnych składników mogą nawet prowadzić do chorób oczu., jak np. niedobór witamin z grupy B może powodować neuropatię nerwu wzrokowego, niedobór witaminy A przyczynia się do tzw. kurzej ślepoty (ślepota zmierzchowa – wada wzroku, polegająca na zaburzeniu widzenia w warunkach słabego oświetlenia.). Na wzrok ma także wpływ palenie papierosów, które zmniejsza ilość światłoczułego pigmentu w plamce żółtej. Czego zatem potrzebują nasze oczy?

Witamina A jest niezbędna do tworzenia rodopsyny, czyli barwnika w siatkówce oka. Jednym z pierwszych objawów niedoboru witaminy A jest tzw. kurza ślepota, czyli obniżona ostrość widzenia po zmroku.
Poważny niedobór witaminy A powoduje rogowacenie nabłonków oka, niemożliwości regeneracji rodopsyny i prowadzi wysuszenia spojówek. Oczywiście, nadmiar witaminy A jest równie groźny, jak niedobór.
Witamina A występuje m.in. w: tranie, wątrobach zwierząt, żółtku jaja kurzego, maśle, śmietanie, marchwi, dyni, szparagach, brokułach, pomidorach, szpinaku, czerwonej papryce, żółtych serach, sałacie, zielonym groszku, rzeżusze, brokułach, jagodach, brzoskwiniach, wiśniach, śliwkach, morelach, melonach i pomarańczach.

Witaminy z grupy B łagodzą objawy zmęczenia oczu, wspomagają pracę nerwu wzrokowego i poprawiają ostrość wzroku.
Szczególnie istotną rolę pełni witamina B1. Niedobór może spowodować oczopląs, zaburzające widzenie osłabienie mięśni oczu. Witaminę B1 możemy znaleźć m.in. w: pełnoziarnistych zbożach, orzechach, warzywach strączkowych, drożdżach, w chudym mięsie, rybach, czerwonej soczewicy.
Z kolei niedobór witaminy B2 powoduje pogorszenie ostrości wzroku, światłowstręt, łzawienie, łatwe męczenie się oczu i okołorogówkowe wrastanie naczyń. Witamina B2 występuje w: drożdżach, orzechach włoskich, migdałach. Brak witaminy B6 sprzyja zapaleniu nerwu wzrokowego i infekcjom. Tę witaminę spotkamy w: ziemniakach, mięsach, wędlinach, także jajkach, mleku, drożdżach, roślinach strączkowych, orzechach, bananach, awokado. Istotną rolę w syntezie białek biorących udział w widzeniu pełni witamina B12. Jej brak prowadzi do ślepoty, a występuje m.in. w: wątróbkach zwierzęcych, nerkach, sercach, serach, mleku, jajkach.

Witamina C potrzebna jest do procesu fotosyntezy kolagenu, który zapewnia trwałość naczyń krwionośnych oka, normalizuje wytwarzanie łez, jest przeciwutleniaczem. Niedobór może prowadzić do krwotoków i wylewów przedspojówkowych. Występuje m.in. w dzikiej róży, cytrusach, truskawkach, porzeczkach, poziomkach, malinach, jagodach, papryce, pomidorach,, kalarepie, ziemniakach.

Witamina E jest składnikiem błony komórkowej, chroniącym komórki przed szkodliwym promieniowaniem oraz działaniem wolnym rodników, zapewnia szczelność błon komórkowych oka i zapobiega utlenianiu witaminy A. Występuje m.in. w sałacie, brukselce, marchewce, kiełkach zbóż, mięsie, maśle, olejach roślinnych, migdałach, , jajach, orzechach włoskich, mące pełnoziarnistej.

W naszej diecie powinien znaleźć się także cynk, który pomaga w adaptacji oka do ciemności i wzmacnia siatkówkę oraz selen ważny w profilaktyce zaćmy. Selen ma właściwości przeciwzapalne, chroni błony komórkowe przed uszkodzeniem przez wolne rodniki, występuje m.in. orzechach włoskich, wątróbce, w pełnym zbożu, czosnku, kukurydzy, mięsie, rybach i jajach. Cynk z kolei możemy m.in. w ostrygach, chudym mięsie, drobiu i rybach.

Bardzo ważną rolę dla całego organizmu pełnią nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3. Lista dobroczynnych skutków spożywania tych kwasów jest długa, m.in. mają one właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne, odgrywają w siatkówce oka rolę strukturalną, funkcjonalną i ochronną, są składnikiem budulcowym błon komórkowych fotoreceptorów, zmniejszają ryzyko wystąpienia związanego z wiekiem zwyrodnienia plamki żółtej. Kwasy tłuszczowe omega-3 występują głównie w rybach.

Składnikiem, który chroni plamkę żółtą przed szkodliwym wpływem promieniowania UV oraz degeneracją w późniejszym wieku jest luteina. Luteina ponadto poprawia ostrość widzenia oraz zapobiega kurzej ślepocie.
Występuje m.in. w zielonych warzywach liściastych , brokułach, brukselce, groszku, żółtkach jaj, dyni i kukurydzy.
Równie istotnym składnikiem jest zeaksantyna, której aktywność jest wyższa niż luteiny. Zeaksantyna to przeciwutleniacz, który chroni przed światłem niebieskim oraz promieniowaniem UV i fotochemicznymi uszkodzeniami. Znajdziemy ją w kukurydzy, groszku i zbożach, a także w szpinaku, sałacie, marchwi, brukselce, brokułach, jajkach.

Oczywiście, możemy przyjmować suplementy, na rynku jest mnóstwo różnorodnych produktów, jednak musimy pamiętać, że żaden suplement nie zastąpi odpowiedniej diety, ponadto suplementację przeprowadzamy przez określony czas, nie można stosować jej zbyt długo. Dlatego też, warto odżywiać się zdrowo, nie tylko ze względu na sylwetkę, ale głównie dlatego, by móc cieszyć się dobrą kondycją organizmu, także oczu przez długie lata.

- Dawniej na depresję mówiło się bardziej poetycko – nostalgia, apatia… Jeszcze na początku XX wieku mówiono o melancholii, czyli stanie zadumy i smutku. Gdy zaczęła rozwijać się psychiatria, czyli od Freuda, Junga i Adlera, powstało słowo “depresja”, które semantycznie oddaje sens choroby. Jest to coś, co jest poniżej pewnej normy. Tak, jak Holandia ma duże obszary depresji lądowej, ponieważ leży poniżej poziomu morza to tutaj depresją nazywamy stan obniżonego nastroju – mówi Ewa Woydyłło.

W 2011 roku depresja stanowi czwarty najpoważniejszy problem zdrowotny na świecie. Jej “wpływy” rosną w zastraszającym tempie – już jest najczęściej występującą chorobą psychiczną.

Zdaniem Ewy Woydyłło coraz więcej osób  diagnozuje u siebie – nie zawsze słusznie – depresję.

- Ostatnio depresję diagnozuje się nawet za łatwo. Od czasu, gdy media zaczęły propagować wiedzę na ten temat oraz omawiać zagrożenia wynikające z tej choroby, dużo ludzi nazywa depresją coś, co nią nie jest i diagnozuje u siebie depresję, która jest tak naprawdę zmartwieniem lub żałobą. Dobry specjalista – w przypadku depresji jest nim psychiatra – najczęściej uspokoi, że to nie jest jeszcze depresja albo zapewni pomoc, która pozwoli leczyć ten stan – mówi Ewa Woydyłło.

W przypadku depresji ważna jest profilaktyka. A tę najlepiej zacząć już od dziecka. Rodzice, którzy mądrze przygotowują swoje dzieci na trudy życia mogą oszczędzić im w przyszłości wielu zmartwień, w tym zaburzeń depresyjnych.

- Warto zacząć od dziecka, od pierwszych chwil życia. Musimy się zastanowić, czym jest wychowanie? To uczenie dziecka, jak żyć. Wychowanie ma wpływ na to, jak później człowiek będzie funkcjonował. Często zabraniamy dzieciom różnych aktywności strasząc negatywnymi konsekwencjami. Zapowiedź, że stanie się coś złego wdrukowujemy dziecku od małego do jego świadomości. Powtarzając w nieskończoność te komunikaty przecieramy ścieżki połączeń neuro-fizjo-chemiczno-elektrycznych. W ten sposób powstaje pamięć i dziecko idzie przez życie z przekonaniem, że cokolwiek się dzieje, to za chwilę stanie się coś złego. Takie osoby mają większą skłonność do depresji. Bezwiednie ustawiamy ludzi w przekonaniu, że życie jest okropne. Myślę, że w Polsce często dzieci wychowywane są do bycia niezadowolonym. Depresja to nic innego jak niezadowolenie z życia czy siebie. Niektórzy zjadają lody lub wychodzą na dyskotekę i niezadowolenie przechodzi, ale dla innych niezadowolenie to część tożsamości. To nas Polaków w dużej mierze dotyczy – ostrzega Ewa Woydyłło.

- Osoby, które cierpią na depresję – czy to taką ciężką czy epizodyczną, sytuacyjną – to zwykle osoby, które traktują życiowe doświadczenia jako upewnianie się, że życie jest okropne. Cała ich uwaga skupiona jest na pogrążaniu się w smutnych myślach, czarnowidztwie czy lękach. Cały czas stoją w blokach startowych i niczym biegacze przygotowują się, że zaraz stanie się coś złego. Dlatego wychowujmy dzieci mądrze. Nie straszny dzieci życiem. Zachęcajmy je, żeby same poznawały granice dotyczące swoich umiejętności i możliwości. Zamiast “nie wchodź” powiedzmy “wejdź i zobaczymy, co się stanie” a w tym czasie czuwajmy nad jego bezpieczeństwem. Dziecko samo przekona się, co może, a czego nie. Jeśli spadnie z gałęzi i nabije siniaka to lepiej będzie rozumiało mechanizm życia. Lepiej też zniesie porażki – a ta umiejętność to największy klucz do szczęścia”.

Depresja jest chorobą cywilizacyjną, za którą często obwinia się tempo współczesnego życia. Ewa Woydyło dostrzega jednak pozytywny aspekt współczesności – coraz więcej ludzi decyduje się zwolnić tempo i żyć w zgodzie z filozofią “slow life”.

- Żyjąc w świecie materialnym sami skazujemy się na depresję. Warto pewne rzeczy sobie przewartościować. Może zrezygnować z drugiego etatu albo drugiego samochodu? Dzisiaj ludzie wyprzedzają lekarskie profilaktyki i sami wpadają na pomysł, żeby zwolnić tempo i nie odkładać życia na później. To się nazywa ruch “slow life” i ma już swoje kluby w Polsce. Jest to odpowiedź na to, co jest dzisiejszym zagrożeniem – tempo życia. Takim ludziom depresja nie grozi – mówi psycholog.

Depresja jest jedną z najgroźniejszych chorób cywilizacyjnych współczesnego świata. Według Światowej Organizacji Zdrowia WHO, do 2020 roku będzie drugą, po niewydolności krążenia, najczęściej diagnozowaną chorobą. Zaburzenia psychiczne bezpośrednio dotykają obecnie na świecie 121 mln ludzi, a w Polsce liczbę tę szacuje się na 1,2-1,5 mln. 23. lutego po raz szósty w Polsce obchodzony jest Dzień Walki z Depresją. W tym roku hasło kampanii informacyjnej brzmi “Dialog w chorobie”.

Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplex – w skrócie SM) jest przewlekłą, postępującą chorobą centralnego układu nerwowego, tj. mózgu i rdzenia, która często prowadzi do inwalidztwa. Szacuje się, że na świecie cierpi na nią 2,5 mln osób, w Polsce liczbę chorych ocenia się na 40-60 tys. SM dotyka przeważnie ludzi młodych, między 20. a 40. rokiem życia. Do najczęstszych objawów schorzenia zalicza się zaburzenia widzenia, czucia, mowy, niedowłady kończyn i zaburzenia równowagi.

Jak podkreślił prof. Selmaj, przyczyny rozwoju SM ciągle nie są dokładnie poznane, ale według najlepiej udokumentowanej obecnie teorii, jest to choroba autoimmunologiczna – wywołana błędnym atakiem komórek odporności (do których należą limfocyty T) na własne tkanki. W tym wypadku celem agresji jest mielina, substancja tworząca na włóknach nerwowych rodzaj izolatora usprawniającego przewodzenie impulsów nerwowych. Uszkodzenie mieliny sprawia, że nerwy działają nawet 100-krotnie wolniej.

Najczęstsza postać SM, tzw. rzutowo-remisyjna, charakteryzuje się naprzemiennym występowaniem remisji i zaostrzeń (czyli rzutów) choroby. Stopniowo prowadzi jednak do kalectwa, zwłaszcza jeśli pacjent nie otrzymuje optymalnej terapii jak najszybciej od momentu postawienia diagnozy.

Obecnie z SM nie można wyleczyć, możliwe jest jednak znaczne spowolnienie przebiegu choroby dzięki stosowanym od kilkunastu lat lekom modulującym czynność układu odporności, do których zalicza się interferony oraz octan glatimeru. Dostępny od 2004 r. nowoczesny lek o nazwie natalizumab, będący przeciwciałem monoklonalnym, jest dwukrotnie skuteczniejszy niż interferon-beta, zaliczany do najczęściej stosowanych leków na SM. Może jednak, choć bardzo rzadko, powodować groźne dla życia powikłanie – tj. postępującą wieloogniskową encefalopatię.

Fingolimod został zsyntetyzowany w 1992 r., jako pochodna myriocyny – produktu przemiany materii grzyba z gatunku Isaria sinclairii. Lek oddziałuje na receptor sfingozyno-1-fosforanu (S1PR) i powoduje zatrzymanie limfocytów w węzłach chłonnych, zmniejszając przez to ich aktywność w innych tkankach . Początkowo miał być lekiem stosowanym w celu prewencji odrzucania przeszczepionych narządów. Jednak, badania kliniczne na pacjentach po przeszczepach nerki nie potwierdziły jego skuteczności w tym zakresie. Od kilku lat lek jest testowany na chorych z rzutowo-remisyjną postacią SM.

“Oczekiwania wobec tego leku są rzeczywiście bardzo duże, ze względu na jego nowy mechanizm działania. Fingolimod ogranicza przemieszczanie się limfocytów z węzłów chłonnych do ośrodkowego układu nerwowego. A ponieważ, dotyczy to również limfocytów odpowiedzialnych za uszkodzenia mieliny w mózgu u chorych na SM, lek chroni przed powstawaniem tych patologicznych zmian” – wyjaśnił PAP prof. Selmaj.

Pojawiły się nawet doniesienia, że lek może się przyczyniać do naprawy istniejących uszkodzeń mieliny (m.in. praca z czerwca 2010 r. w piśmie “American Journal of Pathology”) poprzez regulację oddziaływań między różnymi komórkami tkanki nerwowej. “Jeśli uda się to potwierdzić, to byłaby naprawdę duża rewolucja, gdyż na razie nie mamy leku, który odwracałby uszkodzenia mózgu powstające u chorych na SM” – podkreślił prof. Selmaj.

Dotychczasowe badania kliniczne, którymi objęto łącznie kilka tysięcy pacjentów, wykazały natomiast z całą pewnością, ze ten lek bardzo wyraźnie zwalnia tempo rozwoju choroby i redukuje częstość jej kolejnych rzutów. Po 24 miesiącach stosowania nowego leku w mózgach pacjentów stwierdzono mniej patologicznych zmian.

Skuteczność fingolimodu była większa niż interferonu beta-1-a, jednego z najczęściej stosowanych dziś leków na SM oraz zbliżona do natalizumabu, który jednak ma tę wadę, że może wywoływać bardzo groźne objawy uboczne. “W przypadku fingolimodu, kilkuletnie badania kliniczne jak na razie nie wykazywały takich poważnych działań niepożądanych” – wyjaśnił prof. Selmaj.

Do najpoważniejszych działań ubocznych fingolimodu neurolog zaliczył przejściowe zwolnienie akcji serca (bradykardię) na początku leczenia u niektórych pacjentów. “Jednak, do tej pory nie prowadziło to do poważnych konsekwencji” – wyjaśnił.

Poza tym, u chorych obserwowano niewielki wzrost ciśnienia tętniczego (1-2 mm Hg), na ogół bezobjawowe i odwracalne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, nieznaczny wzrost częstości infekcji płucnych oraz infekcji oskrzeli.

W wyższej dawce, tj. 1,25 mg, u nielicznych chorych obserwowano obrzęk plamki żółtej oka, jednak w dawce, w której lek ma być teraz zarejestrowany, tj. 0,5 mg, takich efektów nie stwierdzono, podkreślił prof. Selmaj.

Porównano siedem badań, w których poddawano akupunkturze lub jego pozorowanym formom, łącznie 1366 kobiet po zabiegu IVF. Zauważono, że w grupie kobiet, u których stosowano prawdziwe zabiegi akupunktury, szanse na ciążę wzrosły o 65%. Natomiast, gdy znano już wynik zapłodnienia in vitro, akupunktura zwiększyła prawdopodobieństwo urodzenia żywego aż o 91%.

W Chinach akupunktura jest od wieków stosowana do stymulacji płodności, a jej wykorzystanie rośnie wśród par walczących z bezpłodnością za pomocą metody in vitro. Nie wiadomo do końca, dlaczego akupunktura może przynosić tak dobre efekty w połączeniu z IVF. Jedna z teorii mówi o tym, że akupunktura stymuluje przepływ krwi do macicy, co czyni błony śluzowe macicy bardziej otwarte na zagnieżdżenie się zarodka.

Ustalenia naukowców to dopiero wstępne dowody na to, że akupunktura może poprawiać wskaźniki ciąży i urodzenia żywego u kobiet poddawanych IVF. Rezultaty stosowania akupunktury w grupach kobiet charakteryzujących się i tak wysokim wskaźnikiem sukcesu w zapłodnieniu IVF, nie były już tak oszałamiające ale nadal zwiększały ich szanse.

Dlatego opracowanie skutecznej i bezpiecznej terapii akupunkturą może być niezwykle pomocne w leczeniu niepłodności u kobiet.

Czym jest zatem łupież,?

Czy to samodzielna choroba skóry, czy bardziej złożone schorzenie?

Kiedy i dlaczego powstaje?

Przyczyn łupieżu może być kilka. Może go wywołać jeden z wymienionych poniżej czynników, a czasami składa się na to kilka z nich równocześnie. A oto te czynniki:
- niewłaściwa dieta,
- zła pielęgnacja skóry głowy,
- pozostawianie na skórze głowy resztek kosmetyków służących do mycia i pielęgnacji włosów
- niektóre schorzenia,
- zaburzenia hormonalne powodujące nadmiar produkcji sebum,
- alergia lub inne zaburzenia immunologiczne
- nadmierne wystawianie skóry głowy na słońce
- przebywanie w pomieszczeniach z klimatyzacją
- suszenie włosów gorącym strumieniem powietrza
- niedobór mikroelementów
- niedobór witamin
- mycie skóry głowy zbyt gorącą lub zimną wodą
- osłabienie organizmu
- dziedziczymy skłonność do tej choroby
- łojotok

Co do ostatniego powodu to sytuacja jest o tyle skomplikowana, że zarówno nadmiar sebum może stać się przyczyną łupieżu, jak również pojawiający się łupież może powodować nadprodukcję sebum. Nadal jednak nie ma tu odpowiedzi na pytanie czym jest łupież, czym są suche lub tłuste łuski?
Łupież to po prostu nadmiernie łuszcząca się skóra, która w zależności od nasilenia łojotoku jest sucha lub tłusta. Najczęściej pojawienie się łupieżu tłustego jest zapowiedzią poważniejszego problemu, jakim jest łojotokowe zapalenie skóry, które może powodować nasilone wypadanie włosów lub nawet łysienie.

O powodowanie takiego stanu jest oskarżony grzyb drożdżopodobny Malassezia furfur (dawna nazwa:Pityrosporum ovale ), który w normalnych warunkach bytuje na skórze naszej głowy nie czyniąc żadnej szkody. W sprzyjających dla niego warunkach zaczyna się nadmiernie rozrastać. Te organizmy drożdżopodobne, podobnie jak większość grzybów żyjących na co dzień na naszej skórze, są źródłem witamin. Jednak, gdy coś je pobudzi do życia to działają odwrotnie i właśnie pozbawiają nas witamin.

Należy również pamiętać, że istnieją oprócz łupieżu suchego i tłustego, które najczęściej atakują skórę głowy, jeszcze inne odmiany tej choroby: łupież pstry, łupież różowy Gilberta )(różowaty), łupież rumieniowaty, łupież biały – te rodzaje łupieżu atakują inne rejony ciała niż owłosiona skóra głowy.

Leczenie łupieżu najczęściej bywa dość skomplikowane, ponieważ choroba ma tendencje nawrotowe i często, gdy myślimy, że problem łupieżu mamy dosłownie „z głowy”, nagle łupież powraca. Najczęściej, gdy pojawią się pierwsze oznaki łupieżu sięgamy po szampony przeciwłupieżowe. Te tradycyjne zawierają najczęściej kwas salicylowy, cynk, smołę pogazową, dziegci, siarkę lub selen. Obecnie najnowsze szampony zawierająca ketokonazol, który jest skuteczniejszy w leczeniu łupieżu niż wyżej wymienione środki lub cyklopiroksolaminę w stężeniu co najmniej 1 procenta, która obecnie należy do najskuteczniejszych środków działających powierzchniowo w leczeniu łupieżu.

Bardzo często rozwój łupieżu zmusza do wizyty u dermatologa ( najlepiej, by był to tricholog, specjalista od chorób włosów), który przepisze leki przeciwgrzybiczne do stosowania zewnętrznego, a także czasami trzeba podać preparaty niwelujące bardzo uciążliwy świąd.

Łupież nie jest chorobą XXI wieku, chociaż zatrucie środowiska na pewno powiększyło liczbę osób, które borykają się z tym problemem. Pojawia się on częściej na męskich głowach, a po raz pierwszy zazwyczaj w okresie burzy hormonalnej okresu dojrzewania.

W leczeniu łupieżu, szczególnie w jego początkowej fazie, można zaryzykować leczenie domowymi sposobami. Najprościej jest zakupić w aptece oliwkę salicylową, którą nakładamy na skórę głowy, owijamy folią i ręcznikiem, a po około 2-4 godzinach głowę myjemy. Dobrze się sprawdza też w tej sytuacji olej kokosowy, który na dodatek wzmacnia włosy i powoduje ich wzrost.

Jeśli łupież oporny jest na te proste zabiegi warto zastosować na skórę zaatakowaną łupieżem leki sterydowe, które są w postaci maści, emulsji lub płynu. Z dostępnych środków można wymienić; Laticort lub Lorinden – oba leki starszej generacji, albo silniej działający Diprosalic lub Dermovate – tych oraz jeszcze innych leków jest dość dużo w aptekach.

Gdy jednak nic z ogólnodostępnych leków nie działa, to najczęściej już lekarz musi wprowadzić do leczenia antybiotyki oraz preparaty przeciwgrzybicze przyjmowane wewnętrznie.

Czasami łupież pojawia się jako efekt uboczny innych schorzeń: AIDS, zaburzeń pracy tarczycy, a także depresji. W takim wypadku należy przede wszystkim wyleczyć lub zaleczyć podstawowe schorzenie.

Czy można zastosować jakieś działanie profilaktyczne, które uchronić mogą przed pojawianiem się łupieżu?
Na pewno pomaga dobrze zbilansowana dieta oraz odpowiednia higiena skóry głowy, rozsądne używanie kosmetyków, które mogą utrudniać skórze głowy oddychanie, a także niektóre z nich mogą stać się pożywką dla grzybów. Czasami skłonność do łupieżu jest tak duża, że trzeba przeprowadzać co pewien czas kurację szamponem przeciwłupieżowym. Należy dbać o to by nie przegrzewać skóry głowy, nie nosić zbyt grubych nakryć głowy, ale również nie wystawiać włosów i skory głowy na bezpośrednie działanie słońca .Oczywiście, należy myć głowę 2-3 razy w tygodniu łagodnymi szamponami, a do płukania używać ziół.

Powstał więc pomysł, aby dializy odbywały się w nocy, kiedy pacjent śpi. Taki sposób dializ dawałby także możliwość ich wydłużenia -do 6 godzin, a nawet dłużej. Dla niektórych pacjentów takie dializy są wygodniejsze, zaś najnowsze badania pokazują, że taki rodzaj dializ może przynosić korzyści zdrowotnie w porównaniu z dializami dziennymi.

Na stronie Since Daily opisano najnowsze badanie dotyczące dializ. Dr. Joanna Ruth Powell z Western Infirmary w Wielkiej Brytanii wraz ze współpracownikami porównała zdrowie pacjentów wykonujących dializy dzienne oraz tych, których dializy odbywały się w nocy. Badania trwały przez 10 lat i obejmowały 106 pacjentów w wieku od 30 do 70 lat. Nocne dializy były dobrze tolerowane tylko przez jedną trzecią pacjentów, którzy powrócili do konwencjonalnej formy dializ średnio po czasie dwóch lat od zakończenia badań, głównie z powodu osobistych preferencji niż przyczyn medycznych.

Badacze śledzili ważne parametry zdrowotne u 106 pacjentów, połowę z nich stanowili pacjenci dializowani w nocy, zaś połowę ci dializowani w dzień. U pacjentów poddanych dializom nocnym zaobserwowano niższy odsetek anemii oraz zredukowany poziom mocznika we krwi.

Wcześniejsze badania nad pacjentami dializowanymi pokazały, że dializy nocne zmniejszają też poziom ciśnienia krwi, obniżają poziom fosforanów we krwi oraz ryzyko przedwczesnej śmierci w porównaniu do dializ standardowych. Jednakże ostatnie badania nie potwierdziły tych korzyści.
Konkluzje, jakie zostały wyciągnięte z badań pozwalają sądzić, że dializy przeprowadzane w nocy są dobrym sposobem dializowania pacjentów w szpitalach, które mogą oferować pacjentom dłuższe sesje dializ. Dializy wykonywane w nocy mają szansę stać się ważną alternatywą dla pacjentów z nieuleczalną chorobą nerek.

„Cichy” wróg

Zwyczajowo przywykliśmy traktować chrapanie jedynie jako uciążliwy hałas przerywający sen. Tymczasem może ono łączyć się z bezdechem, który stanowi poważny problem medyczny, często może być symptomem groźnych chorób. $linki = explode("|", $links); ?>

Chrapanie to objaw zespołu zaburzeń oddychania w czasie snu. Charakterystyczne zjawisko akustyczne to efekt drgań wiotkich części gardła – najczęściej podniebienia i języczka. Może dotyczyć również bocznych ścian gardła i migdałów podniebiennych. Podczas snu dochodzi do zwiotczenia mięśni gardła, w tym podniebienia miękkiego, a przepływające w trakcie oddychania powietrze, wprawia je w drgania. Leżenie na plecach dodatkowo pogłębia ten stan. Wówczas język opada ku tyłowi, otwierają się usta i następuje zwężenie kanału nosogardła i cieśni gardła. Przepływające powietrze wprawia miękkie części gardła w drgania, powodując pojawienie się charakterystycznego dźwięku – mówi dr Aleksandra Sztuka-Banel, ekspert w dziedzinie diagnostyki i leczenia zaburzeń oddychania w czasie snu Dolnośląskiego Centrum Laryngologii Medicus.

Rozpoczyna się walka o tlen

Zlekceważenie chrapania może prowadzić do pojawienia się bezdechów śródsennych, czyli co najmniej 10-sekundowych momentów, w czasie których podczas snu nie oddychamy.

Bezdech to wynik zetknięcia się wiotkich, w czasie snu, ścian gardła i zamknięcia drogi przepływu powietrza. Następuje wówczas stopniowe zwiększanie wysiłku oddechowego. Można zaobserwować coraz silniejsze ruchy oddechowe klatki piersiowej i brzucha, którym nie towarzyszy wdech i wydech powietrza. Oddychanie wiąże się z takim wysiłkiem, że dochodzi w końcu do przebudzenia (po kilkunastu lub kilkudziesięciu sekundach trwania bezdechu), którego chory zwykle sobie nie uświadamia. Przebudzenie powoduje udrożnienie gardła w wyniku wzrostu napięcia mięśni. Pierwszy skuteczny wdech objawia się zazwyczaj gwałtownym chrapnięciem. W zaawansowanej postaci tego rodzaju zaburzeń, podczas snu walczymy wręcz o tlen. Organizm wykonuje wówczas ogromną pracę, w wyniku czego możemy się pocić w nocy, odczuwać duszność czy dławienie, wielokrotnie wybudzać ze snu. Chrapanie chorego, cierpiącego na bezdech śródsenny, pojawia się niezależnie od tego, jaką pozycję ciała przyjmie śpiący (choć nasila się w pozycji na wznak). Przerywane jest okresami bezdechów.

Spanie na boku to nie metoda

Kiedy nocne chrapanie partnera przypomina odgłosy pracy młota pneumatycznego, uciekamy się do najbardziej znanej wśród Polaków metody radzenia sobie z problemem,
czyli spania na boku . Tymczasem przyjęcie tej pozycji nie rozwiązuje problemu.

Chrapiący próbują swą dolegliwość niwelować poprzez stosowanie specjalnych aerozoli do gardła lub plastrów do nosa. Pomagają one zwilżać wysuszone chrapaniem gardło
i rozszerzyć przewody nosowe. Zadaniem aparatów wewnątrzustnych jest zabezpieczenie przed zapadaniem się języka lub cofaniem się żuchwy. Ich zastosowanie wymaga konsultacji z ortodontą. Są to metody, które doraźnie mogą pomóc pacjentom, natomiast nie likwidują przyczyn chrapania. Kiedy jednak chrapaniu towarzyszy bezdech śródsenny, który zagraża życiu i zdrowiu pacjenta, należy przeprowadzić konsultację laryngologiczną i pełną diagnostykę bezdechu i chrapania. Pomogą one ustalić, gdzie znajduje się przyczyna powstawania bezdechu: w górnych czy w dolnych drogach oddechowych. Stanowi to punkt wyjścia do wyboru odpowiedniej metody leczenia.

Diagnostyka, czyli gdzie tkwi problem

W skutecznym leczeniu chrapania i bezdechów śródsennych najistotniejsza jest diagnostyka. Prowadzona jest w kilku etapach. W pierwszej kolejności lekarz przeprowadza z badanym szczegółowy wywiad, podczas którego dokonuje pomiaru ciśnienia krwi, sprawdza BMI oraz obwód szyi. Kolejnym etapem jest badanie endoskopowe, czyli wykorzystanie małej kamery, za pomocą której lekarz laryngolog i pacjent oglądają nosogardło. Ostatnią fazę diagnozy stanowi badanie zaburzeń oddychania w czasie snu. Może to być badanie polisomnograficzne, które wymaga od pacjenta spędzenia nocy w szpitalu. Natomiast badanie Apnographem pozwala na diagnozowanie pacjenta w domu. Apnograph monitoruje stan pacjenta przez całą noc: rejestruje ilość bezdechów i spłyconych oddechów na godzinę, poziom wysycenia tlenem krwi obwodowej, pracę serca, głośność chrapania, a nawet pozycję w jakiej śpi pacjent oraz wykazuje lokalizację zwężeń, prowadzących do chrapania i bezdechu.

Zlikwiduj chrapanie

Kiedy bezdech zagraża zdrowiu, a nawet życiu pacjenta lekarz może zalecić jedną z kilku stosowanych metod operacyjnych lub bezoperacyjnych.

Metoda CPAP (Continuous Positive Airway Pressure) stosowana w bardzo ciężkich przypadkach, wtedy, gdy niemożliwe jest już leczenie operacyjne oraz gdy zwężenie zlokalizowane jest w dolnych drogach oddechowych. CPAP to specjalny aparat, którego najważniejszym elementem jest urządzenie podające przez cały okres snu pacjenta powietrze pod ciśnieniem, co ma zapobiegać zapadaniu się dróg oddechowych. Pacjent, aby prawidłowo oddychać, do końca życia zmuszony jest codziennie spać w masce tlenowej.

Implanty podniebienne: technika polegająca na wprowadzeniu implantów w podniebienie miękkie. Wprowadzone implanty, ulegające biodegradacji, powodują stopniowe powstawanie blizn, prowadzących do usztywnienia podniebienia.

Operacja podniebienia metodą laserową: używana w leczeniu chrapania wykorzystuje działanie wysokiej temperatury. Efekt uboczny tego typu zabiegu to występowanie poparzeń oraz obrzęku operowanych miejsc.
Operacja podniebienia metodą elektrochirurgii (Celon): polega na wprowadzeniu w podniebienie elektrod oraz doprowadzeniu do elektrokoagulacji w temp. 90-100oC. Efektem tego zabiegu jest powstanie blizn, które prowadzą do usztywnienia podniebienia. Można to połączyć z elektrokoagulacją (obkurczeniem) małżowin nosowych.
Operacja metodą koblacji (skalpel plazmowy): polega na wykorzystaniu energii fal radiowych. W wyniku zabiegu następuje odparowanie wyznaczonej części tkanki, zmniejszenie jej objętości, poszerzenie cieśni gardła i zwiększenie napięcia w określonych partiach podniebienia. Co bardzo istotne, w trakcie zabiegu przeprowadzanego metodą koblacji, operuje się w temperaturze 50-60˚C, dzięki czemu nie występuje efekt poparzenia. Metoda koblacji pozwala na skuteczne zlikwidowanie przyczyn zaburzeń oddychania podczas jednodniowego zabiegu. Tego samego dnia pacjent wraca do domu i może normalnie funkcjonować.

Zlikwiduj chrapanie, zanim coś się stanie

Z myślą o osobach chrapiących oraz tych, którym chrapiący partner skraca drogocenny sen, od lipca prowadzona jest ogólnopolska kampania edukacyjna „Zlikwiduj chrapanie, zanim coś się stanie”. Kampanii informacyjnej towarzyszy serwis internetowy www.chrapaniestop.pl, który stanowi kompendium wiedzy na temat chrapania, diagnostyki oraz metod leczenia. Umożliwia on również wszystkim cierpiącym z powodu chrapania, zadanie pytań ekspertom i uzyskanie rzetelnej, medycznej porady.

Wdychana wraz z dymem papierosowym nikotyna przyczynia się do spadku wrażliwości na insulinę. Do takich wniosków doszedł zespół naukowców z Los Angeles. Początkowo nie wywołuje to zauważalnych zmian, jeśli jednak palenie papierosów nie zostaje przerwane dochodzi do trwałych uszkodzeń.

Problem polega na tym, że z kolejnym papierosem coraz większa ilość insuliny jest potrzebna by podtrzymać funkcjonowanie metabolizmu cukrów.
$linki = explode("|", $links); ?>

Dla młodego organizmu nie jest to znaczący problem, jednak po kilku lub kilkunastu latach wraz z wiekiem możliwości maleją. Z kolei ilość potrzebnej insuliny wzrasta, a kiedy nie jest już możliwe zaspokojenie potrzeb – wtedy rozwija się po cichu cukrzyca tupu 2. Jeśli zostaje wykryta na początkowym etapie, wtedy pomóc może rzucenie palenie i stałe przyjmowanie leków.

Gorzej jeśli pierwsze objawy zostaną zignorowane i rozwinie się w typ 1, insulino zależny, wymagający regularnego podawania insuliny w zastrzykach.

Amerykańscy badacze podkreślają, że towarzyszący paleniu papierosów spadek łaknienia i tym samym masy ciała nie rekompensuje negatywnego wpływu nikotyny na metabolizm cukrów, a ostateczny bilans stawia palaczy na przegranej pozycji.

Mimo zdrowego trybu życia, odpowiedniej diety i stosowania się do pozostałych zaleceń zdrowotnych nadal pozostają oni w grupie wysokiego ryzyka rozwoju cukrzycy.

Tajemnicze pH to wielkość określająca odczyn. W zależności od wartości, wskazuje na jego charakter kwasowy bądź zasadowy. W przypadku powierzchni skóry optymalne pH wynosi 5,5, a więc jest lekko kwaśne. Kwasowość ta pełni funkcję ochronną. Stanowi naturalna barierę dla chorobotwórczych mikrobów oraz substancji o szkodliwym, drażniącym działaniu. Ponadto, zapobiega nadmiernej utracie wody z naskórka. Równowagę pH skóry determinuje jej warstwa hydrolipidowa. Do codziennego oczyszczania twarzy niezbędne są kosmetyki o pH zbliżonym do jej naturalnego odczynu. Tylko takie preparatynie naruszą cennego dla naskórka płaszcza hydrolipidów.

Dlaczego nie mydło?

Od strony chemicznej mydło to sól kwasu tłuszczowego i kationu nieorganicznego (jonu metalu) bądź organicznego (aminy). Wszystkie mydła zaliczają się do środków powierzchniowo czynnych, są łatwo rozpuszczalne w wodzie i zawsze mają pH zasadowe. Zasadowość ta koliduje z kwaśnym odczynem naszej skóry, niszcząc jej naturalną warstwę ochronną. Właśnie dlatego mydło powinno być wykluczone spośród środków do mycia twarzy. $linki = explode("|", $links); ?>

Zamiast mydła
Pieniąca się pod wodą kostka ? tak najczęściej kojarzymy mydło. W rzeczywistości możliwości jest trochę więcej. Mydło w płynie to jednak również mydło, a pieniąca się kostka nie zawsze nim jest. Tzw. ?mydło bez mydła?, czyli kostka myjąca, w fachowej terminologii określana jako syndet, stanowi specjalnie dobrana mieszaninę detergentów, wzbogaconych o składniki nawilżające bądź natłuszczające. Syndety mają różne wartości pH i z powodzeniem mogą zastępować mydło w codziennej toalecie. Innym przykładem są combo, czyli środki do mycia produkowane z mieszaniny mydeł i syntetycznych detergentów, głównie w postaci płynów. Jeśli jednak, mimo wszystko, sięgamy po mydło, to najlepiej, aby było ono glicerynowe bądź lecznicze, o korzystniejszym dla skóry pH niż mydeł tradycyjnych. Ich skład umożliwia odpowiednią pielęgnację, a nawet leczenie niektórych schorzeń skórnych. Gliceryna ma silne właściwości nawilżające i natłuszczające, a więc mydła z jej zawartością nie powinny używać osoby o cerze tłustej. Przykładem mydła leczniczego może być mydło siarkowe. Dzięki zawartości siarki, skutecznie pomaga w leczeniu trądziku i wyprysków. Wśród preparatów myjących przy użyciu wody, a niezawierających mydła, spotyka się najczęściej kremy, pianki, emulsje, płyny i żele.

Dla każdego coś innego

Wybór środka do mycia twarzy powinien być podyktowany indywidualnymi potrzebami naszej skóry. Dobre preparaty, oprócz tego, że oczyszczają, pomagają walczyć z różnymi problemami dotyczącymi cery.

Cera normalna nie wymaga w zasadzie specjalistycznej troski. Wystarczy jej delikatny żel myjący, pianka bądź emulsja o naturalnym składzie i tonizującym działaniu. Należy jedynie zwrócić uwagę na ich właściwości ochronne, zapewniające odpowiedni poziom nawilżenia, natłuszczenia oraz równowagę kwasowo-zasadową. Dobre jest także stosowanie preparatów o dodatkowych właściwościach odżywczych, przyspieszających regenerację skóry i zmiękczających naskórek.

Cera mieszana przysparza najwięcej kłopotów w trakcie pielęgnacji. Wymaga stosowania zarówno preparatów przeznaczonych do skóry normalnej, jak i tłustej. Dobrym rozwiązaniem są tutaj żele, pianki i płyny oczyszczające, zawierające w swym składzie tzw. substancje inteligentne, rozpoznające i zaspokajające odmienne potrzeby różnych części twarzy. Powinny one hamować wydzielanie łoju przez partie tłuste ? czoło, nos i brodę, popularnie określane strefą T, a nawilżać i uzupełniać płaszcz lipidowy suchych części twarzy. Dla strefy T niezbędne jest też zapobieganie pojawianiu się zaskórników i wyprysków, zwężanie rozszerzonych porów oraz matowanie.

Cera tłusta charakteryzuje się bardzo nieestetycznym wyglądem. Nadmierna produkcja sebum sprawia, że skóra stale się błyszczy, a pozatykane pory nadają jej ziemisty koloryt. W związku z tym, odpowiedni preparat do jej mycia, powinien zawierać składniki o działaniu kompleksowym: oczyszczającym gruczoły łojowe, hamującym ich pracę, zwężającym pory, zmniejszającym tłustość skóry oraz matującym. Dla tej cery poleca się preparaty o konsystencji żelu lub pianki.

Cera sucha potrzebuje stałego nawilżania. Najlepsze dla niej są kremy myjące o właściwościach natłuszczających, żele z dodatkiem kremów oraz emulsje. Składniki tych preparatów powinny szybko, trwale i głęboko nawilżać skórę, odbudowywać płaszcz hydrolipidowy naskórka, a tym samym zmniejszać jego szorstkość i wygładzać powierzchnię, przy równoczesnym zachowaniu równowagi kwasowo-zasadowej.

Cera trądzikowa to prawdziwe wyzwanie w codziennej pielęgnacji. Rozszerzone pory, krostki, grudki, wypryski, stany ropne i zaczerwienienia potrzebują pielęgnacji całościowej i wielokierunkowej. Najlepsze są dla niej żele, płyny, pianki i mydła wzbogacone o substancje lecznicze, przeciwtrądzikowe i antybakteryjne. Działanie tych substancji powinno obejmować oczyszczanie gruczołów łojowych, ograniczanie ich czynności wydzielniczych, hamowanie rozwoju bakterii, zmniejszanie ilości wyprysków, łagodzenie podrażnień i stanów zapalnych, zwężanie rozszerzonych porów oraz nawilżanie. Do oczyszczanie skóry z trądzikiem bezwzględnie nie należy stosować zwykłych mydeł, ani substancji natłuszczających. Gdy produkcja łoju jest naprawdę intensywna, warto stosować preparaty wzbogacone o wyciągi ziołowe, przykładowo z arniki, oczaru wirginijskiego lub z dodatkiem olejku drzewa herbacianego. W walce z trądzikiem pomocne mogą być również kosmetyki zawierające triclosan, który działa antybakteryjnie i przeciwzapalnie.

Cera wrażliwa ze skłonnością do alergii wymaga dużej ostrożności w doborze preparatu myjącego. Wiele substancji kosmetycznych i zapachowych może powodować jej podrażnienie, a nawet ją uczulać. Do codziennej higieny powinno się więc używać syndetów, żeli i płynów hipoalergicznych, bezzapachowych oraz podnoszących odporność skóry na działanie czynników drażniących. W ich składzie powinny się znajdować substancje nawilżające, lipidowe, kojące i przeciwzapalne takie, jak alantoina czy D-pantenol. Nie może w nich również zabraknąć witamin.

Cera naczynkowa nie potrzebuje doboru preparatu ze względu na jego postać. W tym przypadku, ważniejszy niż konsystencja jest skład środka myjącego. Zaleca się, by obok właściwości myjących, posiadał właściwości pielęgnacyjne i lecznicze. Substancje w nim zawarte mają wzmacniać i obkurczać ścianki naczyń krwionośnych, przyspieszać gojenie się wylewów podskórnych, chronić przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Najczęściej, w preparatach tego typu można spotkać witaminy K, C i P, rutynę oraz ekstrakty z arniki górskiej i kasztanowca.

Radzenie sobie ze śmiercią jest jedną z najtrudniejszych rzeczy, które musimy zrobić. Nie jest łatwo znaleźć na to jeden sprawdzony sposób. Tak samo jak różni są ludzie, różne są rodzaje i okoliczności śmierci.
Tak naprawdę niewiele możemy zrobić, by złagodzić ból po śmierci kogoś bliskiego. Ale być może tych klika wskazówek, pomoże ci radzić sobie w tych trudnych chwilach.

*****

Niektórzy ludzie nie wiedzą, co powiedzieć osobie, która znajduje się w żałobie. Ludzie w różny sposób reagują na śmierć. Niektórzy mówią zbyt dużo, inni w ogóle nic nie mówią, jeszcze inni wypowiadają same złe rzeczy. Czasami gdy dziecko umiera, pogrążeni w żalu rodzice słyszą, że mogą mieć następne. Ale każdy kto straci dziecko wie, że żadne inne go nie zastąpi. Czasami ludzie w dobrej intencji mówią, że śmierć była wolą Boga i dana osoba odeszła by być z Nim teraz w niebie. To może być prawda, ale być może nie to chcesz usłyszeć w danej chwili. Staraj się nie obrażać, jeśli ktoś powie komentarz, który według ciebie jest nieodpowiedni lub jest oznaką braku wrażliwości.

*****

Trzeba przejść przez różne etapy żalu, aby w końcu zaakceptować śmierć. Głównym problemem emocjonalnym jest borykanie się ze złością, niedowierzaniem lub samotnością. Gdy śmierć nastąpi nagle, najczęstszą reakcją jest niedowierzanie. Kiedy spodziewasz się, że ktoś umrze (np. na skutek choroby) i masz czas, by przygotować się na to psychicznie, świadomie przechodzisz przez etap niedowierzania. Inaczej jest, gdy śmierć przychodzi niespodziewanie. Niektórzy ludzie czują potrzebę zobaczenia ciała zmarłej osoby, inni natomiast czują się z tym niekomfortowo. Ważne jest, aby być wrażliwym na uczucia innych, ale należy robić to, co uważasz, że będzie najlepsze dla ciebie. $linki = explode("|", $links); ?>

Bez względu na okoliczności, żal wywołuje mnóstwo emocji, których nie należy tłumić w sobie.

*****

Nie musisz przechodzić przez to samotnie. Nawet jeśli twoi przyjaciele i rodzina nie wiedzą co powiedzieć, bądź zrobić, zwykle chcą oni dla ciebie jak najlepiej. W obecnym świecie nie skupiamy dużo uwagi na najważniejszych wydarzeniach w naszym życiu. Spodziewamy się, że szybko przeżyjemy daną sytuację i pójdziemy dalej. Jednak każdy z nas jest inny. Reakcja na śmierć może więc być bardzo różna. Przyjmij
pomoc, jeśli ktoś będzie ci ją oferował. Nie pozwól jednak, by ktokolwiek mówił ci, że czas już zapomnieć i iść dalej. Jesteś jedyną osobą, która tak naprawdę wie, co czujesz.

*****

To normalne, że będziesz złościć się na Boga. Śmierć wstrząsa wiarą nawet największych katolików. Jeśli widzimy cierpienie starszej osoby lub śmierć dziecka w młodym wieku, czasami pytamy Boga, dlaczego pozwala na takie rzeczy. Teraz jednak nie jest odpowiedni czas na debatę nad tym pytaniem. Trzeba zaakceptować swoje uczucia, to naprawdę naturalne. Musisz przejść przez okres wyparcia i złości, aby w końcu zaakceptować śmierć.

*****

Jeśli umrze twój współmałżonek, staraj się przez rok nie wprowadzać żadnych większych zmian. Eksperci twierdzą, że pierwszy rok po śmierci jest najtrudniejszy. Człowiek przechodzi przez różne etapy i nie jest emocjonalnie zdolny do podejmowania ważnych decyzji. Oczywiście jeśli zmiany zostały rozpoczęte przez śmiercią, możesz je doprowadzić do końca. Same kwestie formalne będą cię kosztować dużo wysiłku i cierpienia. Rób tylko to co musisz, nie staraj się wprowadzać żadnych istotnych zmian.

*****

Śmierć czasem oddala rodzinę, zamiast ją do siebie zbliżać. W czasie żałoby członkowie rodziny bardzo często nie ukrywają swoich emocji. Niektórzy z nich mogą czuć się źle traktowani, opuszczeni, źli lub niezrozumiani. Trzeba podejmować decyzje, ale czasami nie ma w rodzinie całkowitej zgody. Testamenty często różnią się od oczekiwań i członkowie rodziny zmarłego mogą mieć pretensje dotyczące nierówno podzielonego majątku. Wiele razy zdarza się, że rodzina zapomina o ważnych sprawach i koncentruje się tylko na swoich potrzebach. Gdy pojawią się spory, postaraj się zachować spokój. Zazwyczaj nie ma takiej możliwości, by wszystkich uszczęśliwić.

*****

Jeśli stracisz kogoś bliskiego, najpierw zadbaj o siebie. Gdy poradzisz sobie z niedowierzaniem i złością, przyjdzie czas na smutek i samotność. Zdajesz sobie sprawę z tego, że nie ma już osoby, z którą spędzałaś cały swój wolny czas. To normalne, że brakuje ci tej osoby i chcesz by było inaczej. Trudno o tym zapomnieć, zaakceptować zmiany i iść dalej. Bezpośrednio po śmierci bliskiej osoby na pewno doświadczysz wsparcia ze strony przyjaciół i rodziny. Ale miną tygodnie i miesiące i okaże się, że w zasadzie zostałeś sam. Możesz korzystać z pomocy innych osób, ale jest kilka rzeczy, które musisz zrobić samodzielnie. Najważniejsze jest to, by zadbać o siebie. Jest to jedyny moment, gdy stawianie swoich potrzeb nad potrzeby innych jest całkowicie uzasadnione.

*****

Nie ma nic złego w proszeniu o pomoc. Czasami wiara w Boga, miłość, wsparcie przyjaciół i rodziny nie wystarczy. Być może poczujesz potrzebę rozmowy z księdzem lub psychologiem. W wielu ośrodkach istnieją grupy wsparcia. Niektórzy ludzie uważają, że prowadzenie pamiętnika, a nawet pisanie listów do zmarłego pomaga. Celem tego działania jest uwolnienie złych emocji. Każdy jest inny i tylko ty możesz zdecydować, co jest dla ciebie najlepsze.

*****

Każdy kto stracił kogoś bliskiego zastanawia się czy można być znów szczęśliwym. Z czasem coraz łatwiej będzie poradzić sobie ze śmiercią. Dotrzesz do punktu, w którym będziesz się zastanawiać, co można wyciągać z tych doświadczeń
.

Nie zawsze można się przygotować na śmierć, ale każda śmierć ma jakiś głębszy sens.

Udar mózgu jest definiowany jako nagłe wystąpienie zaburzeń czynności mózgu, których przyczyną są zaburzenia krążenia w mózgu. Najczęściej jest to zablokowanie tętnicy przez skrzeplinę – wówczas mamy do czynienia z udarem niedokrwiennym, który stanowi ok. 80 proc. wszystkich przypadków udaru. Znacznie rzadszy jest tzw. udar krwotoczny spowodowany pęknięciem naczynia i krwotokiem do mózgu lub do przestrzeni między mózgiem a czaszką.

Najczęstszymi objawami udaru są: najczęściej jednostronny niedowład ciała lub jednej kończyny, jednostronne zaburzenie czucia, zaburzenie czynności mięśni twarzy – wykrzywienie, opadanie kącika ust, zaburzenia mowy, widzenia, czasami zaburzenia równowagi, gdy dochodzi do uszkodzenia móżdżku oraz świadomości i funkcji życiowych. $linki = explode("|", $links); ?>

Udar mózgu jest uważany za 3 przyczynę zgonów ludzi na świecie – po chorobach serca i nowotworach. Jest to zarazem najczęstsza przyczyna niepełnosprawności po 40. roku życia.

W przypadku niedokrwiennego udaru mózgu lekiem, który powinno się podać jak najszybciej jest rekombinowany (tj. uzyskiwany metodami inżynierii genetycznej) tkankowy aktywator plazminogenu (w skrócie rtPA) powodujący rozpuszczenie skrzepu. Jest to odpowiednik tkankowego aktywatora plazminogenu (tPA) produkowanego naturalnie w organizmie przez komórki wyściełające naczynia (tzw. komórki śródbłonka).

Lek ten może spowodować całkowite odwrócenie skutków udaru i umożliwić choremu powrót do pełnej aktywności. Jednak, aby dał pożądane efekty powinno się go podawać w ciągu 3 pierwszych godzin od wystąpienia pierwszych objawów udaru i przy braku różnych przeciwwskazań, jak wysoki poziom glukozy we krwi, niedawno przebyty zawał serca, stosowanie przed udarem leków przeciwzakrzepowych i wiele innych.

W przeciwnym razie, ryzyko związane z podawaniem tego leku przewyższa korzyści. Rozpuszczenie skrzepu może bowiem doprowadzić do nagłego wzrostu ciśnienia krwi, co z kolei zwiększa ryzyko pęknięcia tętnicy i krwotoku do mózgu.

Jedną z przyczyn opóźnień w podawaniu rtPA jest też konieczność wykonania badania obrazowego mózgu – po to, by ocenić rodzaj udaru u pacjenta. Osoby z udarem krwotocznym nie powinny otrzymywać rtPA, gdyż lek dodatkowo zwiększa ryzyko krwawienia.

W swoich najnowszych doświadczeniach na myszach naukowcy odkryli, że tkankowy aktywator plazminogenu (tPA) jest wydzielany naturalnie w organizmie nie tylko przez komórki śródbłonka, ale też przez komórki mózgu.

Gdy jest produkowany w małych ilościach, wiąże się z obecnymi na powierzchni neuronów receptorami NMDA. To powoduje krótkotrwały napływ jonów do wnętrza komórek, który korzystnie wpływa na procesy zapamiętywania i uczenia się.

Jednakże neurony uszkodzone podczas udaru wydzielają tPA w dużych ilościach, co może skutkować niebezpiecznymi krwotokami. Badacze stworzyli przeciwciało zdolne zapobiegać tym powikłaniom poprzez blokowanie procesu łączenia się tPA z receptorami NMDA.

Wstrzykiwanie nowego przeciwciała myszom w kombinacji z lekiem rtPA lub samodzielnie redukowało rozmiary uszkodzeń mózgu z powodu udaru o 70 procent – zarówno wtedy, gdy przeciwciało podano natychmiast, jak i w 6 godzin po wystąpieniu jego pierwszych objawów.

Trzy miesiące później gryzonie leczone w ten sposób były znacznie sprawniejsze niż myszy z grupy kontrolnej. Jeśli uda się uzyskać podobne wyniki w badaniach klinicznych na ludziach, to będzie oznaczało, że przeciwciało to można będzie podawać pacjentom po udarze jeszcze zanim zostaną dowiezieni do szpitala. Może ono również zwiększyć bezpieczeństwo stosowania rtPA w znacznie dłuższym okresie czasu od wystąpienia udaru, co pozwoli znacznie poszerzyć grupę chorych mogących odnieść korzyści z tego leku.

Ponieważ przeciwciało blokuje działanie tPA wydzielanego przez neurony uszkodzone podczas udaru, mogłoby ono pomóc również pacjentom z udarem krwotocznym poprzez ograniczenie krwotoku wewnątrz mózgu.

Obecnie badacz prowadzi negocjacje z firmą farmaceutyczną, mające doprowadzić do rozpoczęcia klinicznych testów tego związku na pacjentach.

Alkohol etylowy jest substancją bardzo aktywną, oddziałująca na wiele procesów zachodzących w naszym organizmie. Wpływa na funkcje psychiczne, motoryczne metaboliczne. Niektóre osoby w trakcie jesiennych i zimowych szarug, aby uzyskać efekt rozgrzania sięgają np. po kieliszek wina czy koniaku.

W okresie wzmożonej zachorowalności na przeziębienia i grypę wiele osób zastanawia się jak zapobiec chorobie, wielu szuka środka profilaktycznego. Jedni wybierają suplementację witaminową, inni aktywność ruchową, a jeszcze inni wspomagają się dawką alkoholu. Dlaczego tak jest? Otóż poza tradycją spożywania alkoholu w Polsce wciąż mocno zakorzeniony jest mit o jego rozgrzewającym i zarazem leczniczym działaniu. Niestety nic bardziej błędnego. $linki = explode("|", $links); ?>

Spożycie alkoholu w mroźny, zimowy dzień rozgrzewa nas tylko pozornie, a w rzeczywistości sprzyja wychłodzeniu organizmu. Nadmiar alkoholu powodujący zaśnięcie w mroźnym otoczeniu może być przyczyną śmierci. Odczuwany „rozgrzewający” wpływ alkoholu wynika z jego właściwości przejściowego rozszerzenia naczyń krwionośnych, także tych znajdujących się w skórze, czego widocznym przejawem jest zaczerwienienie twarzy po spożyciu alkoholu.. Ten mechanizm owocuje odczuwalnym uderzeniem gorąca. Spowodowane jest to napływem do powierzchownych warstw skóry ciepłej krwi z wnętrza organizmu. Ponieważ w skórze znajdują się receptory odpowiedzialne za odczuwanie temperatury mamy wrażenie błogiego ciepła. W tym momencie zachodzi jednak też reakcja niekorzystna polegająca na obniżeniu temperatury krwi przepływającej przez tak rozszerzone naczynia skórne. A ponieważ układ krwionośny tworzy obieg zamknięty, tak oziębiona krew musi ponownie wrócić do wnętrza organizmu, który skazany jest na wydatek energetyczny na jej ponowne ogrzanie, bowiem temperatura ciała, w tym wszystkich ważnych dla życia narządów wewnętrznych, takich jak wątroba, serce, płuca, układ nerwowy musi być stała. Jeśli zjawisko nadmiernego oddawania ciepła przez skórę przewleka się, dochodzi do groźnego dla zdrowia wychłodzenia organizmu. To pozorne uczucie rozgrzania po spożyciu alkoholu sprawia też, że człowiek ma zaburzoną zdolność do oceny rzeczywistej temperatury panującej na zewnątrz, czego efektem jest często zbyt lekkie ubranie w stosunku do panujących warunków atmosferycznych. Może to być dodatkowym czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia infekcji dróg oddechowych.

Ludzie zbyt często sięgający po alkohol częściej cierpią na różne schorzenia, nie tylko wątroby, czy trzustki, ale i układu oddechowego, często cierpią też na niedobór witamin. Alkohol osłabiając też ogólną odporność ustroju człowieka stwarza warunki sprzyjające rozwojowi bakterii i wirusów. Może przejawiać się to w postaci przewlekłego zapalenia dróg oddechowych, szczególnie jeśli nadużywaniu alkoholu towarzyszy nikotynizm.

W momencie pojawienia się pierwszych objawów infekcyjnych, takich jak gorączka, ból głowy, katar, kaszel, ból gardła wiele osób zanim postanowi wybrać się na konsultację do lekarza sama próbuje zwalczyć chorobę. Sięgając po domowe sposoby takie jak grzane wino czy grzaniec z piwa i spirytusu. Należy pamiętać, że ich lecznicza moc jest wątpliwa, a czasem ich działanie może być nawet szkodliwe.

Alkohol ma bowiem bardzo silne działanie farmakologiczne, tzn. może nasilać bądź hamować działanie przyjmowanych przez nas leków. Może także zaburzać metabolizm niektórych leków, powodując, iż staną się toksyczne dla organizmu i mogą uszkadzać narządy wewnętrzne.

Wygodna skądinąd możliwość samoleczenia, wymaga zatem tez samokształcenia, a przynajmniej zapoznania się z ulotką dołączoną do zakupionych samodzielnie preparatów. Jednym z najczęściej stosowanych, nie tylko w początkowych fazach infekcji leków jest paracetamol – substancja o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Używany jest on zarówno jako samodzielny lek, ale też wchodzi w skład wielu preparatów złożonych dostępnych bez recepty. Innymi często stosowanymi lekami są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), przedstawicielem ich jest np.: kwas acetylosalicylowy (aspiryna). Innymi preparatami również często wykorzystywanymi w lekach wieloskładnikowych używanych leczeniu objawowym infekcji, są niektóre leki antyhistaminowe.

Warto wiedzieć, że spożywanie alkoholu w czasie stosowania paracetamolu wiąże się z większym ryzykiem uszkodzenia wątroby, niż wówczas gdy substancje te (alkohol lub lek) stosowane są osobno. Natomiast równoczesne stosowanie aspiryny lub innych niesterydowych leków przeciwzapalnych oraz alkoholu zwiększa ryzyko powstania polekowego wrzodu żołądka i jego powikłań, w tym krwawienia.

Gdy infekcja przerodzi się w bakteryjną i do wyleczenia konieczna jest antybiotykoterapia, to również na tym etapie musimy być bardzo ostrożni. Istnieje bowiem pewna grupa antybiotyków, która w połączeniu z niewielką nawet dawką alkoholu może wywołać bardzo nieprzyjemną tak zwana reakcję disulfiramową, objawiającą się wystąpieniem nudności, wymiotów, bólu głowy, a czasem nawet drgawek oraz bardzo nasilonego lęku.

Na koniec – warto przyjąć zasadę, że stosując którykolwiek lek objawowy wykorzystywany do walki z infekcją nie należy zażywać alkoholu.

Gdy czujemy, że coś nas „rozbiera” pojawia się często pytanie czy już iść do lekarza, czy jeszcze poczekać.

Pytanie jest całkiem uzasadnione, ponieważ większość pospolitych zakażeń wirusowych nie stanowi większego zagrożenia dla zdrowej osoby dorosłej, a organizm jest w stanie sam poradzić sobie z wirusem. W związku z czym porada lekarska nie jest wówczas niezbędna. Niemniej jednak istnieją sytuacje, w których złe samopoczucie jest sygnałem ostrzegawczym wymagającym niezwłocznej konsultacji lekarskiej.

Przede wszystkim wzmożoną czujność należy zachować u małych dzieci, a zwłaszcza niemowląt, u osób starszych i obciążonych chorobami przewlekłymi. U małego dziecka bowiem nawet kilkugodzinna gorączka może prowadzić do odwodnienia i stanu bezpośredniego zagrożenia życia, nie należy więc objawów infekcji nadmiernie lekceważyć. Podobnie u osoby w podeszłym wieku i schorowanej zwykła grypa może szybko przerodzić się w groźne zapalenie płuc. Dlatego u takich osób należy pilnie obserwować objawy i w razie ich gwałtownego narastania lub nadmiernie długiego przeciągania się skontaktować się z lekarzem.

W przypadku osób dorosłych sytuacja jest stosunkowo łatwiejsza. W końcu każdy z nas był kiedyś przeziębiony i większość chorowała również na grypę, więc objawy tych chorób są nam dość dobrze znane. Jeśli zatem kolejne zachorowanie nie różni się objawami od poprzednio doświadczanych, to wystarczy postępować tak jak doświadczenie i zdrowy rozsądek nakazuje. Z reguły oznacza to pozostanie w domu, zastosowanie typowych leków i poczekanie kilka dni aż choroba minie. O ile w tym czasie nie wydarzy się nic niepokojącego interwencja lekarza najprawdopodobniej nie będzie konieczna, ale czasem są sytuacje, w których skorzystanie z fachowej pomocy będzie niezbędne.

Przede wszystkim podejrzane jest, jeśli objawy różnią się nasileniem lub charakterem od typowych dla przeziębienia lub grypy, np. gdy pojawia się duszność, kaszel z odkrztuszaniem ropnej wydzieliny albo inne objawy, których nie kojarzymy zazwyczaj z infekcjami górnych dróg oddechowych. Podejrzane jest również duże nasilenie objawów, np. nietypowo wysoka gorączka i/lub ich długi czas trwania. Generalnie można przyjąć, że jeśli czujemy się bardzo źle i po góra 3 dniach nie obserwujemy istotnej poprawy naszego stanu, to należałoby poszukać fachowej pomocy. Pamiętać jednak należy, że drobne dolegliwości i zmęczenie po przebytej grypie mogą utrzymywać się nawet 2-3 tygodnie i niekoniecznie świadczą wtedy o wystąpieniu powikłań. Jeśli jednak takiemu pogrypowemu „ogólnemu rozbiciu” towarzyszą stany podgorączkowe, kaszel z odkrztuszaniem, czy inne objawy, zwłaszcza neurologiczne, to wizyty u lekarza nie należy odwlekać. Także gdy objawy, nawet niezbyt nasilone utrzymują się dłużej niż owe 2-3 tygodnie warto zasięgnąć fachowej porady.

PAMIĘTAJ!

Powikłania pogrypowe bywają groźne.

Im wcześniej wdroży się właściwe ich leczenie, tym lepsze jest rokowanie.

W krajach zachodnich nazwano ją tak na cześć amerykańskiego lekarza Burrilla Crohna, który opisał jej objawy w 1884 r. U nas dodajemy nazwisko polskiego patologa Antoniego Leśniowskiego, który w 1904 r. – niezależnie od Crohna – przedstawił opis tej choroby.

Choroba Leśniowskiego-Crohna jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego należą do grupy nieswoistych zapaleń z lokalizacją w przewodzie pokarmowym. Zmiany w chorobie Leśniowskiego-Crohna mają charakter ogniskowy, w przeciwieństwie do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, w którym to występują zmiany ciągłe.

Statystycznie w chorobie Leśniowskiego-Crohna najczęściej procesem zapalnym objęty zostaje końcowy odcinek jelita krętego. Nieco rzadziej proces zapalny toczy się w okrężnicy lub odbytnicy. W sporadycznych przypadkach zajęciu ulegają tylko i wyłącznie górne piętra przewodu pokarmowego.
Schorzenie Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się chronicznym, długotrwałym owrzodzeniem jednego lub kilku odcinków przewodu pokarmowego. Owrzodzenie rozprzestrzenia się we wszystkich warstwach ścian jelita i atakuje cały układ trawienny, począwszy od jamy ustnej do odbytu, jak również przyległe węzły chłonne, będąc często wstępem do raka. Co ciekawe, zmiany mogą obejmować kilka fragmentów jelita i być przedzielone zupełnie zdrowymi odcinkami przewodu pokarmowego. Dokładna przyczyna powstania choroby nie jest znana. $linki = explode("|", $links); ?>

Choroba Leśniowskiego-Crohna dotyka z jednakową częstością kobiet i mężczyzn. Dowodem na jej podłoże genetyczne jest częste występowanie w obrębie jednej rodziny – około 20% chorych ma krewnych z jakąś formą choroby zapalnej jelit.

Najczęstszym powikłaniem jest “blokada” jelita i rozwinięcie się choroby zwanej niedrożnością przewodu pokarmowego. Takie utrudnienie w przechodzeniu treści jelitowej jest spowodowane pogrubieniem ścian jelita – wynik tworzenia się obrzęku i tkanki bliznowatej. W przebiegu tej choroby mogą się również tworzyć tunele nazwane przetokami, drążące okoliczne tkanki i narządy w kierunku skóry. Często dotyczy to okolicy odbytu, a zajętymi organami są pęcherz moczowy oraz pochwa. W wielu przypadkach jedynym skutecznym leczeniem będzie wtedy zabieg operacyjny.

Innymi powikłaniami w tej chorobie są niedobory pokarmowe. Na ogół dotyczy to białek i witamin, m.in. witaminy B12 wchłaniającej się właśnie w jelicie czczym. Mała ilość tej witaminy w organizmie jest przyczyną niedokrwistości.

Czy z choroby Leśniowskiego_Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego można się zupełnie wyleczyć?

Raczej nie.
Można zaleczyć tę chorobę podając naturalne składniki przeciw pasożytom, toksynom, poprawiające środowisko wewnętrzne jelita i całego organizmu tzw. homeostazę, wspomagające lepsze odżywianie organizmu jak enzymy i mikroflorę.