System immunologiczny wzmacniany może być również przez mleczko pszczele.
Mleczko pszczele jest substancją odżywczą, nadzwyczaj bogatą w witaminy, białka i aminokwasy.
Jest świetnym środkiem odżywczym i wzmacniającym układ odpornościowy organizmu.

Wytwarzane jest przez pszczoły robotnice zaopatrujące królową matkę w pokarm. Jest to właściwie koncentrat składników odżywczych, który sprawia, że królowa  żyje ponad pięć lat, podczas gdy pszczoły robotnice tylko 2-4 miesiące. Pokarm ten umożliwia królowej złożenie w ciągu 24 godzin aż 2000-3000 jaj , a waga jaj równa się wadze samej królowej.

Mleczko pszczele zawiera:

* kompleks witamin z grupy B, a zwłaszcza w dużym stężeniu witaminy B5 (kwas pantotenowy) i witaminy B6.
* jest jedynym źródłem naturalnym czystej acetylocholiny, zawiera składniki mineralne, oraz witaminy A, witaminy C, witaminy D, witaminy E,
* enzymy i 18 aminokwasów,
* oraz substancje bakterio- i wirusobójcze.

Z doświadczeń wiemy, że mleczko pszczele ożywia, niemal wskrzesza organizm. Utrzymuje w zdrowiu strukturę kości oraz stawy. Można je zażywać bez względu na wiek i płeć.  Jest uniwersalnym suplementem żywieniowym.

Około 70 procent leków pochodzenia roślinnego jest przyjmowanych bez konsultacji z lekarzem, często za namową rodziny czy przyjaciół. Chętnie sięgają po “ziółka” przewlekle chorzy. Pod względem wartości sprzedaży prym wiodą preparaty z miłorzębu, waleriany, kasztanowca, palmy sabalowej, gorzkiej pomarańczy, czosnku i głogu.

Jednak przyjmowanie preparatów ziołowych może być ryzykowne z wielu powodów. Zwykle dotyczy to osób  starszych, przewlekle biorących leki. Takie osoby często mają problemy z krążeniem, cukrzycą, depresją. Również chorzy na AIDS są szczególnie narażeni na interakcje leków przeciwwirusowych z ziołami

Zioła mogą pogarszać wchłanianie leków do organizmu, (na przykład z powodu roślinnego śluzu pokrywającego jelita), przyspieszać ich rozkład albo wydalanie (gdy są moczopędne lub przeczyszczające). Z drugiej strony drażniący przewód pokarmowy imbir potrafi zwiększać wchłanianie, grejpfrut – obniżać metabolizm, a ulubiona przez Skandynawów lukrecja – utrudniać wydalanie.

A jak działają konkretne leki – na przykład dziurawiec? Dziurawiec jest stosowany w depresji i zaburzeniach trawienia (działa żółciopędnie). Jednak ma też działanie fotouczulające, o czym przekonano się w Australii. Świeżo ostrzyżone owce, które najadły się dziurawca, uległy poparzeniu słonecznemu. Podobne skutki występują u ludzi. Ale dziurawiec może także zmniejszać działanie stosowanej w astmie teofiliny, nasercowej digoksyny, przeciwkrzepliwej warfaryny czy stosowanej przy przeszczepach cyklosporyny. Zmniejszona skuteczność leków może prowadzić do duszności w astmie, problemów z sercem, zaburzeń krzepnięcia, a w przypadku cyklosporyny – do odrzucenia przeszczepu. Gdy lekarz, dostrzegając pogorszenie, podniesie dawkę, a pacjent nagle odstawi dziurawiec, mogą się pojawić zaburzenia idące w drugą stronę – na przykład krwotoki wewnętrzne przy wysokich dawkach warfaryny. Dlatego zawsze trzeba informować lekarza o wszelkich przyjmowanych “ziółkach”.

W przypadku depresji dziurawiec może hamować działanie innych leków antydepresyjnych, co grozi pogłębieniem choroby i próbami samobójczymi. Dziurawiec nasila się też niebezpieczne działanie leku, który często przyjmował Michael Jackson – propofolu, a hamując działanie hormonalnych leków antykoncepcyjnych, może się stać przyczyną ciąży. W połączeniu z walerianą czy przeciwbiegunkowym loperamidem dziurawiec może doprowadzić do delirium.

Inny, pozornie niewinny środek – to polecany starszym osobom miłorząb. W połączeniu z lekami przeciwkrzepliwymi – jak warfaryna – może powodować krwotoki, a z trazodonem – śpiączkę. Nawet herbata, kawa czy yerba mate zmniejszają wchłanianie żelaza i hamują przeciwkrzepliwe działanie warfaryny, przedłużają działanie disulfiramu (Esperal), obniżają poziom przeciwdepresyjnego litu w surowicy.

Przyjmowane przez palaczy jako suplement diety beta-karoten czy mieszanka orzeszków kola z herbatą, miłorzębem i owocem winorośli może zwiększać zagrożenie nowotworami płuca i jelita grubego. Coraz pospolitszy sok z owocu noni, polecany na przykład w napięciu przedmiesiączkowym doprowadził już – wypijany w zbyt dużych ilościach – do co najmniej jednego przeszczepu wątroby z powodu swojej toksyczności.

Jak zaznaczyła prof. Widy-Tyszkiewicz, na około tydzień przed zabiegami operacyjnymi trzeba odstawić leki ziołowe. Czosnek, miłorząb i żeń-szeń sprzyjają krwawieniom, dziurawiec – zakrzepom, a waleriana przedłuża działanie narkozy.

Osobnym zagadnieniem jest tak zwane “ziele”, czyli marihuana. Niedawne badania sugerują, że jej palenie może zwiększać częstość występowanie schizofrenii o 200 procent. Gdyby zalegalizować marihuanę, w Polsce zamiast 400 tysięcy mogłoby się pojawić 1,2 mln schizofreników – obawia się prof. Widy-Tyszkiewicz.

Jak przypomniał rzecznik urzędu Rejestracji dr Wojciech Łuszczyna, wielu zagrożeń można uniknąć dokładnie czytając ulotki dołączane do leków, a przede wszystkim uważnie wybierając przyjmowane preparaty ziołowe i mówiąc o nich szczerze lekarzowi.

Zapominamy ponadto o tym, że dbanie o wzrok to nie tylko wizyty u specjalistów, dobieranie odpowiednich soczewek czy okularów, ale także, a może nawet przede wszystkim, odpowiedni styl życia, w tym także dieta. W dzisiejszych czasach każdy chociaż raz pomyślał o tym, żeby przejść na dietę. W pogoni za tak obecnie modną, szczupłą sylwetką trzeba pamiętać, że odżywiamy się nie tylko dla przyjemności, ale głównie po to, żeby odżywić nasz organizm oraz dać mu energię do życia. W szale odchudzania eliminujemy masę produktów, ograniczamy się, zapominając jednak o tym, żeby do jadłospisu dodać produkty wartościowe, bogate w składniki odżywcze. Nie da się bowiem zaprzeczyć temu, że jakość pożywienia ma bardzo istotny wpływ na  to jak funkcjonuje nasze ciało. To, co jemy wpływa także na stan naszego wzroku, a niedobory pewnych składników mogą nawet prowadzić do chorób oczu., jak np. niedobór witamin z grupy B może powodować neuropatię nerwu wzrokowego, niedobór witaminy A przyczynia się do tzw. kurzej ślepoty (ślepota zmierzchowa – wada wzroku, polegająca na zaburzeniu widzenia w warunkach słabego oświetlenia.). Na wzrok ma także wpływ palenie papierosów, które zmniejsza ilość światłoczułego pigmentu w plamce żółtej. Czego zatem potrzebują nasze oczy?

Witamina A jest niezbędna do tworzenia rodopsyny, czyli barwnika w siatkówce oka. Jednym z pierwszych objawów niedoboru witaminy A jest tzw. kurza ślepota, czyli obniżona ostrość widzenia po zmroku.
Poważny niedobór witaminy A powoduje rogowacenie nabłonków oka, niemożliwości regeneracji rodopsyny i prowadzi wysuszenia spojówek. Oczywiście, nadmiar witaminy A jest równie groźny, jak niedobór.
Witamina A występuje m.in. w: tranie, wątrobach zwierząt, żółtku jaja kurzego, maśle, śmietanie, marchwi, dyni, szparagach, brokułach, pomidorach, szpinaku, czerwonej papryce, żółtych serach, sałacie, zielonym groszku, rzeżusze, brokułach, jagodach, brzoskwiniach, wiśniach, śliwkach, morelach, melonach i pomarańczach.

Witaminy z grupy B łagodzą objawy zmęczenia oczu, wspomagają pracę nerwu wzrokowego i poprawiają ostrość wzroku.
Szczególnie istotną rolę pełni witamina B1. Niedobór może spowodować oczopląs, zaburzające widzenie osłabienie mięśni oczu. Witaminę B1 możemy znaleźć m.in. w: pełnoziarnistych zbożach, orzechach, warzywach strączkowych, drożdżach, w chudym mięsie, rybach, czerwonej soczewicy.
Z kolei niedobór witaminy B2 powoduje pogorszenie ostrości wzroku, światłowstręt, łzawienie, łatwe męczenie się oczu i okołorogówkowe wrastanie naczyń. Witamina B2 występuje w: drożdżach, orzechach włoskich, migdałach. Brak witaminy B6 sprzyja zapaleniu nerwu wzrokowego i infekcjom. Tę witaminę spotkamy w: ziemniakach, mięsach, wędlinach, także jajkach, mleku, drożdżach, roślinach strączkowych, orzechach, bananach, awokado. Istotną rolę w syntezie białek biorących udział w widzeniu pełni witamina B12. Jej brak prowadzi do ślepoty, a występuje m.in. w: wątróbkach zwierzęcych, nerkach, sercach, serach, mleku, jajkach.

Witamina C potrzebna jest do procesu fotosyntezy kolagenu, który zapewnia trwałość naczyń krwionośnych oka, normalizuje wytwarzanie łez, jest przeciwutleniaczem. Niedobór może prowadzić do krwotoków i wylewów przedspojówkowych. Występuje m.in. w dzikiej róży, cytrusach, truskawkach, porzeczkach, poziomkach, malinach, jagodach, papryce, pomidorach,, kalarepie, ziemniakach.

Witamina E jest składnikiem błony komórkowej, chroniącym komórki przed szkodliwym promieniowaniem oraz działaniem wolnym rodników, zapewnia szczelność błon komórkowych oka i zapobiega utlenianiu witaminy A. Występuje m.in. w sałacie, brukselce, marchewce, kiełkach zbóż, mięsie, maśle, olejach roślinnych, migdałach, , jajach, orzechach włoskich, mące pełnoziarnistej.

W naszej diecie powinien znaleźć się także cynk, który pomaga w adaptacji oka do ciemności i wzmacnia siatkówkę oraz selen ważny w profilaktyce zaćmy. Selen ma właściwości przeciwzapalne, chroni błony komórkowe przed uszkodzeniem przez wolne rodniki, występuje m.in. orzechach włoskich, wątróbce, w pełnym zbożu, czosnku, kukurydzy, mięsie, rybach i jajach. Cynk z kolei możemy m.in. w ostrygach, chudym mięsie, drobiu i rybach.

Bardzo ważną rolę dla całego organizmu pełnią nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3. Lista dobroczynnych skutków spożywania tych kwasów jest długa, m.in. mają one właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne, odgrywają w siatkówce oka rolę strukturalną, funkcjonalną i ochronną, są składnikiem budulcowym błon komórkowych fotoreceptorów, zmniejszają ryzyko wystąpienia związanego z wiekiem zwyrodnienia plamki żółtej. Kwasy tłuszczowe omega-3 występują głównie w rybach.

Składnikiem, który chroni plamkę żółtą przed szkodliwym wpływem promieniowania UV oraz degeneracją w późniejszym wieku jest luteina. Luteina ponadto poprawia ostrość widzenia oraz zapobiega kurzej ślepocie.
Występuje m.in. w zielonych warzywach liściastych , brokułach, brukselce, groszku, żółtkach jaj, dyni i kukurydzy.
Równie istotnym składnikiem jest zeaksantyna, której aktywność jest wyższa niż luteiny. Zeaksantyna to przeciwutleniacz, który chroni przed światłem niebieskim oraz promieniowaniem UV i fotochemicznymi uszkodzeniami. Znajdziemy ją w kukurydzy, groszku i zbożach, a także w szpinaku, sałacie, marchwi, brukselce, brokułach, jajkach.

Oczywiście, możemy przyjmować suplementy, na rynku jest mnóstwo różnorodnych produktów, jednak musimy pamiętać, że żaden suplement nie zastąpi odpowiedniej diety, ponadto suplementację przeprowadzamy przez określony czas, nie można stosować jej zbyt długo. Dlatego też, warto odżywiać się zdrowo, nie tylko ze względu na sylwetkę, ale głównie dlatego, by móc cieszyć się dobrą kondycją organizmu, także oczu przez długie lata.

- Aronia nie zawiera alkoholu jak wino, ani kofeiny jak zielona herbata, a łączy ich prozdrowotne właściwości. Ogromną zaletą aronii jest to, że nie odkłada się w organizmie, nie możemy jej przedawkować, ponieważ jest wydalana z organizmu już po kilku godzinach – komentuje prof. Naruszewicz.
Aronia – najsilniejsza ze wszystkich owoców

Aronia zawiera największą ilość antyoksydantów ze wszystkich znanych nam owoców – ocenia na podstawie swoich badań prof. Marek Naruszewicz. Neutralizuje wolne rodniki, które powodują niekorzystne zmiany naczyniowe i inicjują różnego rodzaju stany zapalne
w naszym organizmie. Wolnych rodników nie wyeliminujemy sami, musielibyśmy spożywać warzywa i owoce w dużych ilościach minimum pięć razy dziennie przed każdym posiłkiem. Ponieważ polskie społeczeństwo nie ma takiego nawyku, dlatego tak ważna jest suplementacja diety o ekstrakt z aronii – dodaje prof. Naruszewicz.

Ciśnienie pod kontrolą – naturalnie

Niezdrowy styl życia – brak ruchu, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu potęgują problemy z ciśnieniem tętniczym krwi. Okolicznościami sprzyjającymi wystąpieniu nadciśnienia są dodatkowo: nadwaga, dieta bogata w sód i tłuszcze, predyspozycje genetyczne oraz współwystępowanie innych schorzeń, np. cukrzycy. W wysoko przetworzonej żywności (frytkach, chipsach, ciastkach) – tłuszcze ulegają niekorzystnym przemianom, w konsekwencji których dochodzi do nadprodukcji szkodliwych dla naszego organizmu wolnych rodników tlenowych. Niewielki owoc aronii zawiera duże ilości bioflawonoidów – naturalnych przeciwutleniaczy. To znacznie więcej niż np. w owocach czarnego bzu oraz czarnej porzeczki razem wziętych. Antocyjany zawarte w owocu poprawiają krążenie krwi, zapewniając naczyniom włosowatym elastyczność i prawidłową przepuszczalność.
Ekstrakt z aronii pomaga w utrzymaniu prawidłowej lepkości krwi, przez co przyczynia się do jej prawidłowego przepływu. Badania naukowe potwierdzają, że regularne stosowanie ekstraktów z aronii w diecie korzystnie wpływa na normalizację ciśnienia tętniczego krwi. Jest to naturalny sposób, aby skutecznie zadbać o swoje ciśnienie.
Kompleksowa ochrona serca
Niedobory naturalnych antyoksydantów, kwasów omega-3 i omega-6, witamin B6 i B12, sprzyjają rozwojowi chorób układu krążenia. Badania dowodzą, że wolne rodniki mogą uszkadzać nie tylko ściany naczyń krwionośnych, ale dodatkowo utleniają lipidy LDL
- cząstki „złego” cholesterolu, który wnika do wnętrza komórek.
W ten sposób powstaje blaszka miażdżycowa, która prowadzi do zawężenia tętnic wieńcowych. Skutkiem tego może być udar mózgu lub zawał serca. Dlatego też osoby z chorobami układu krążenia lub narażone na ich wystąpienie, a także mające problemy z krzepliwością krwi, powinny wzbogacić codzienne posiłki o zawierające antyoksydanty suplementy diety.

Naukowcy oceniający działanie poszczególnych preparatów reklamowanych jako pomocne w walce z nadwagą, nie znaleźli choćby jednego dowodu na to, że dają one wymierne rezultaty. Osoby sięgające po preparaty „wspomagające odchudzanie” powinny więc pamiętać, że nie ma żadnych naukowych dowodów potwierdzających ich skuteczność.

Opakowania i ulotki informacyjne dołączane do preparatów mające na celu walkę z nadwagą obiecują szereg korzyści, jakie wynikną z ich zastosowania. Wśród tych informacji często pojawiają się zwroty takie jak:
- daje uczucie sytości, wypełniając żołądek
- wspomaga naturalne procesy oczyszczania organizmu
- zawiera składniki wspomagające utratę wagi: l-karnitynę, chrom, wyciąg z zielonej herbaty
- aktywuje proces rozpadu tłuszczu
- stymuluje redukcji tkanki tłuszczowej
- hamuje apetyt
- wspomaga metabolizm
- blokuje wchłaniane przez organizm pewnej ilości spożywanych tłuszczów.

W prezentowanych zaletach produktu często wymienia się wyniki testów klinicznych potwierdzające skuteczność danego preparatu. Należy jednak zwrócić uwagę na wiarygodność takich testów –często nie ma nawet informacji o tym, jaki ośrodek badawczy przeprowadził badania, ile osób wzięło udział w testach. Nie ulega również wątpliwości, że badanie obejmujące 20, 30 osób nie jest reprezentatywne. Firmy często zachwalają rzekomą skuteczność preparatu przedstawiając wyniki sprzedaży –ale czy fakt, że dany preparat kupiło 1000 osób świadczy o jego skuteczności, kiedy brak jest danych dotyczących realnej utraty wagi wśród tych osób?
Wszystkie tego typu wiadomości mają na celu skłonienie potencjalnych klientów do zakupu. We wschodniej Europie sprzedaż preparatów rzekomo stymulujących odchudzanie (w tym tych dostępnych na receptę) w 2009 roku sięgnęła 1, 4 biliona dolarów.

Skuteczność preparatów reklamowanych jako pomoc w odchudzaniu , w przeciwieństwie do leków, nie musi być potwierdzona zanim zostaną one dopuszczone do sprzedaży. Dlatego naukowcy postanowili sprawdzić niektóre z nich poddając je badaniom klinicznym.

Dwa rodzaje badań zostały zaprezentowane na Międzynarodowym Kongresie dotyczącym otyłości, który odbywał się w Sztokholmie. Skład suplementów na odchudzanie różni się w zależności od preparatu, dlatego naukowcy postanowili sprawdzić, czy któryś z nich przynosi pożądane efekty.

W pierwszym z badań preparaty wyselekcjonowane do badań poddane były rygorystycznej ocenie, aby sprawdzić czy występujące w nich składniki są rzeczywiście skuteczne. Wcześniejsze badania obejmowały tylko jeden produkt, dlatego tym razem badacze postanowili zbadać aż 9 preparatów weryfikując, czy któryś z nich jest skuteczny.

Łącznie przetestowano 9 preparatów, których działanie porównano z tabletkami placebo. Testowane preparaty zawierały: l-karnitynę, wyciąg z kapusty, wyciąg z nasion guarany, ekstrakt fasoli, polisacharydy, glukozamina, ekstrakt roślinny konjak, trawa morska, błonnik oraz wyselekcjonowane substancje roślinne.
Naukowcy zakupili suplementy diety i zmienili ich wygląd w ten sposób, aby wszystkie miały ten sam kształt i kolor i nie miały nazwy. Następnie przekazali badanym preparaty zawierające placebo lub preparaty zawierające jeden z dziewięciu suplementów, w dawkach rekomendowanych przez producentów. W badaniach uczestniczyły 189 osoby w średnim wieku z nadwagą lub otyłością. Każdy z 9 preparatów badani przyjmowali przez tydzień, zaś całe badanie trwało 2 miesiące.

Przeciętny spadek wagi w badanych grupach wyniósł od 1 do 2 kg, zaś w grupie placebo -1,2 kg, nie ma więc żadnych naukowych podstaw by sądzić, że preparaty reklamowane jako wyszczuplające skutkują spadkiem masy ciała.

W drugim badaniu analizie poddano takie preparaty odchudzające jak: chrom, gorzka pomarańcza, skrzyp, sprzężony kwas linolowy –CLA, wapno, guma guar, błonnik roślinny, błonnik GNN (glucomannan),chritosan i zielona herbata. Również i tym razem naukowcy nie znaleźli żadnych dowód wskazujących na to, że któryś z tych preparatów jest wskazany i skuteczny przy dietach odchudzających.

Na micie preparatów odchudzających stale bogacą się firmy je produkujące. I zanosi się na to, że ich dobra passa będzie trwała, bo rynek nadal pełen jest otyłych osób, które zamiast przejść na dietę wspomaganą aktywnością fizyczną, wolą uśpić wyrzuty sumienia i zapłacić za pozorne wspomagacze.

Większość z nas spożywa jedynie połowę zalecanej dziennej dawki mikroelementów, makroelementów i witamin. Niedobory dotyczą m.in. wapnia, magnezu, cynku, selenu, kwasu foliowego, witamin C, B6, B12, E i innych. Współczesny styl życia, ciągły brak czasu, sprawiają, że coraz częściej sięgamy po wysoko przetworzoną żywność – często pozbawioną wielu cennych składników odżywczych, nieodzownych dla właściwego funkcjonowania naszego organizmu. W związku z tym koniecznym staje się uzupełnianie naszej diety o brakujące lub występujące w niewystarczającej ilości witaminy, minerały, błonnik pokarmowy, nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3, probiotyki, substancje pochodzenia zwierzęcego i roślinnego.

Według definicji określonej w Ustawie o Bezpieczeństwie Żywności i Żywienia z 25 sierpnia 2006 r. są to: “środki spożywcze, których celem jest uzupełnienie normalnej diety, będące skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny (…).

Rozporządzenie Ministra Zdrowia określa jedynie, jakie witaminy i związki mineralne mogą być stosowane w suplementach diety. Nie zostały określone do tej pory “inne substancje”, które mogą być dodawane do suplementów zgodnie z podaną definicją, a dużą część z nich stanowią surowce pochodzenia roślinnego. Wciąż trwają prace zarówno w Unii Europejskiej jak i w Polsce nad określeniem, jakie m in. surowce roślinne mogą wchodzić w skład suplementów diety, w jakich dawkach powinny być stosowane, tak, aby wywoływały pożądany efekt fizjologiczny. Biorąc pod uwagę, że suplement diety należy do kategorii środków spożywczych, zakłada się, że dawki te nie powinny spełniać wymagań określonych dla produktów leczniczych.
$linki = explode("|", $links); ?>

Głównym celem prowadzonych obecnie działań legislacyjnych dla suplementów diety jest więc zagwarantowanie klientowi dostępu wyłącznie do produktów wysokiej jakości, o udokumentowanym korzystnym działaniu i nie stanowiących ryzyka dla jego zdrowia.

Nie można negować zasadności a wręcz konieczności istnienia grupy suplementów diety na rynku polskim, ponieważ taka negatywna postawa będzie miała niekorzystne skutki dla samego konsumenta jak i tej młodej acz dynamicznie rozwijającej się gałęzi przemysłu. W krajach Europy Zachodniej i USA, ta grupa istnieje od wielu lat. Sami producenci dbają o to, by ich preparaty uzyskały opinie odpowiednich jednostek naukowych, certyfikaty jakości, stanowiących gwarancję bezpieczeństwa produktów. Najlepsze suplementy szczycą się nagrodami przyznawanymi przez gremia naukowców, dzięki temu farmaceuta poleca je z pełnym przekonaniem i bez nieufności, z którą często spotykamy się w Polsce. Ponieważ pojęcie suplementu diety istnieje w tamtym porządku prawnym od dawna, istnieją tam jasne i precyzyjne granice, które wytyczają ramy dla suplementów diety.

Rynek suplementów diety w Polsce

Rynek suplementów diety w Polsce rośnie bardzo szybko, jednakże jest jeszcze wciąż mało nasycony. W pozostałych krajach Europy Środkowo-Wschodniej takich jak Czechy, Węgry lub Słowacja, wartość tego sektora również rośnie systematycznie. Dynamiczny wzrost rynku suplementów diety to wynik szybkiego wzrostu gospodarczego oraz nasilenia trendów związanych ze zdrowym trybem życia i rosnącą dbałością o wygląd zewnętrzny. Coraz więcej Polaków jest również świadoma wagi profilaktyki dla zachowania zdrowia, zwłaszcza w obliczu rosnących kosztów leczenia oraz problemów w służbie zdrowia.

Dlatego tak ważna powinna być zmiana postawy społecznej i stałe uświadamianie profilaktyki i pielęgnacji zdrowia przede wszystkim przez wzbogacanie codziennej diety w suplementy diety. Suplementacja musi stać się jedną z najbardziej popularnych metod “opieki” nad własnym zdrowiem.

Suplementy diety stanowią obecnie 17% wszystkich sprzedawanych w Polsce preparatów bez recepty (OTC) a dynamika sprzedaży wynosiła 30-40% w ciągu ostatnich lat.

W innych krajach naszego regionu udział suplementów diety w całkowitym rynku OTC kształtuje się na poziomie zbliżonym lub wyższym; w Czechach wynosi już 32-33%, na Słowacji – ok. 20%, a na Węgrzech – ok. 16%.

Według PMR wartość rynku suplementów diety w Polsce w 2006 r. przekroczyła 1 mld zł – wzrosła o 33% w stosunku do roku poprzedniego. Prognozowany wzrost wartości tego rynku w 2007 r. to 25%. ASA Sp. z o.o., będąca w czołówce polskich firm specjalizujących się w produkcji suplementów diety, sukcesywnie co roku odnotowuje dynamiczny wzrost sprzedaży powyżej średniej dla rynku.

Kiedy sięgamy po suplementy diety?

Polacy coraz częściej sięgają po suplementy diety i żywność wzbogaconą. Preparaty zawierające witaminy, minerały i inne składniki uzupełniające codzienną dietę, a jednocześnie wzmacniające organizm stosują przede wszystkim osoby młode, do 24. roku życia oraz osoby powyżej 65. roku życia. Osłabienie fizyczne, a także choroba to najczęściej wymieniane powody sięgania po suplement diety. Jedna trzecia społeczeństwa (31%) sięga po suplement diety w przypadku spadku sił fizycznych, a także w trakcie przeziębienia lub innej choroby. Profilaktycznie, po suplementy diety sięga niemal co trzeci badany (28%).

Nieprawidłowe żywienie jest jedną z głównych przyczyn chorób w skali globalnej. W krajach słabo rozwiniętych w diecie mieszkańców występuje często niedobór kalorii i składników odżywczych, zwłaszcza pełnowartościowego białka. Natomiast w krajach rozwiniętych powszechnym zjawiskiem jest przejadanie się i otyłość, która staje się najbardziej rozpowszechnioną chorobą, wpływającą niekorzystnie na długość życia i stan zdrowia. Dlatego – w dobie narastających chorób cywilizacyjnych – racjonalne żywienie jest zarówno zasadniczym elementem profilaktyki.

Prócz ewidentnych objawów chorobowych będących w rzeczywistości późną konsekwencją toksemii organizmu, w zasadzie nie wspomina się o fazie wczesnej, tj. tej, w której organizm wszelkimi sposobami stara się jakoś wydalić nadmiar toksyn, zanim zdecyduje się odłożyć je w postaci groźnych złogów toksycznych, albo wyrządzą one niepowetowane szkody, które następnie trzeba leczyć.

Ponieważ praktykowane od niepamiętnych czasów leczenie lekami pochodzenia naturalnego dawało efekty raczej mizerne, medycyna postawiła na sztuczne substancje chemiczne mające jakoby przyczynić się do zdrowia. Ponieważ ten zwrot spodziewanego efektu w postaci zdrowia nie przyniósł, a jedynie nowe choroby, medycyna wykonała kolejny zwrot, a więc powróciła do punktu wyjścia, czyli do lekarstw pochodzenia naturalnego, które (dla niepoznaki) zwą się obecnie suplementami diety; taki to już oszukańczy proceder, ta medycyna.
$linki = explode("|", $links); ?>

Tak zwane (celowo mylnie) suplementy diety są po prostu lekami. Lepszymi od chemicznych, bo wywierającymi mniejsze niepożądane działania uboczne, ale jednak lekami. A co innego jest w leczeniu, jak nie maskowanie objawów choroby? Przecież nie usunięcie jej przyczyny… Jeśli zaś pozostawimy przyczynę, to czy brak objawów będzie oznaczał, że choroby nie ma?

Weźmy na przykład witaminę C, która ma zastosowanie w obniżaniu stężenia we krwi cholesterolu, który jest tłuszczem. W jaki logiczny sposób witamina może wpłynąć na stężenie we krwi tłuszczu? Pożera go, czy co?

Otóż kolejną rzecz należy tu wyprostować, a mianowicie tę, że witamina C należy do tzw. przeciwutleniaczy (zwanych dla zagmatwania antyoksydantami), które w rzeczywistości są utleniaczami, czyli stosunkowo łatwo łączą się z tlenem. Utleniacze wykorzystywane są przez wszystkie organizmy żywe do wyłapywania wolnych rodników tlenowych, tj. tych, które uwolniły się spod kontroli; stały się wolne.

Wolne rodniki tlenowe

Rodniki tlenowe to cząsteczki tlenu zawierające w swoim składzie atom z niesparowanym, a więc wciąż wzbudzonym elektronem. Ze względu na ów niesparowany elektron, rodniki bardzo szybko wchodzą w reakcję chemiczną z innymi cząsteczkami, ale wzbudzony elektron uniemożliwia stworzenie trwałego związku chemicznego, toteż rodnik natychmiast uwalnia się i nadal jest gotowy do kolejnej reakcji z inną cząsteczką. Ze względu na ową cechę nietrwałości związków, z jednoczesnym dążeniem do tworzenia nowych związków, rodniki określane są mianem cząstek wysoce reaktywnych;  nadreaktywnych cząstek, bowiem ich zachowanie przypomina przejście słonia z zespołem ADHD przez skład porcelany.

W organizmach żywych rodniki, gdy wymkną się spod kontroli, uszkadzają wszystko co napotkają na swej drodze, więc dokonują poważnych szkód, a przede wszystkim niszczą zdrowe komórki wymuszając tym samym przyspieszoną ich regenerację i – co za tym idzie – przyspieszają wykorzystanie puli, która przewiduje około pięćdziesięciu kopii, po których w aparacie kopiującym komórek zostaje tracony ostatni odcinek łańcucha DNA i następuje etap naturalnego starzenia się. Inaczej mówiąc, bardziej obrazowo: niekontrolowane (wolne) rodniki przyśpieszają tykanie zegara biologicznego. Innym negatywnym aspektem aktywności rodników jest możliwość uszkodzenia łańcucha DNA komórki, w wyniku czego może dojść do jej degeneracji, zwanej mutacją. Jeśli zmutowana komórka zachowa zdolność podziału, to w jego wyniku powstaje w organizmie zupełnie nowa tkanka; nowy twór, potocznie zwany nowotworem albo rakiem.

Rodniki pełnią także pozytywną rolę w organizmach żywych, które ich specyficzną nadreaktywność wykorzystują w ważnych procesach życiowych. W mitochondriach komórek rodniki tlenowe są niezbędne do inicjowania spalania tłuszczu, dzięki czemu wyzwalana jest energia. Rodniki tlenowe używane są również w procesach krzepnięcia krwi oraz w apoptozie, czyli zaprogramowanej śmierci komórki. Ze względu na ich zabójcze właściwości, także białe krwinki systemu odpornościowego wykorzystują rodniki do niszczenia o wiele większych od siebie drobnoustrojów, wymierzając przeciwko nim swoją „wolnorodnikową artylerię”.

Jak widzimy, praktycznych zastosowań rodników jest sporo, więc każda komórka posiada ich po kilkadziesiąt. W normalnych warunkach aktywność rodników jest ściśle kontrolowana, a dla obrony organizmu przed tymi, które wymkną się spod kontroli, zwanymi wolnymi rodnikami, natura opracowała odpowiednią strategię. Otóż jedynym sposobem okiełznania niesfornego rodnika jest unieczynnienie go poprzez związanie w trwały związek ze specjalną cząsteczką, zwaną przeciwutleniaczem, w rzeczywistości będącą utleniaczem. Wszystkie organizmy żywe wypracowały własną strategię obrony przed destrukcyjną aktywnością wolnych rodników tlenowych wykorzystując do tego utleniacze, czyli cząsteczki posiadające zdolność trwałego wiązania wolnych rodników tlenowych. Głównymi utleniaczami wykorzystywanymi przez rośliny są witaminy C i E, zaś u zwierząt i człowieka rolę tę z powodzeniem pełni cholesterol LDL.

Kobiety chore na raka piersi powinny zażywać suplementy z witaminą D, bo większości z nich brakuje tego związku, a to może źle wpływać na tkankę kostną i zwiększać ryzyko złamań – informuje serwis internetowy EurekAlert.
Naukowcy z Centrum Medycznego Uniwersytetu w Rochester (stan Nowy Jork) przeprowadzili badania w grupie 166 kobiet leczonych z powodu raka piersi.
Okazało się, że 70 proc. z nich miało niedobory witaminy D we krwi. Były one jeszcze częstsze wśród pań rasy innej niż biała oraz w zaawansowanym stadium choroby.

Jak przypomina biorący udział w badaniach dr Luke Peppone, witamina D jest kluczowa dla zdrowia kości, a jej niedobory mogą przyspieszyć utratę masy kostnej i zwiększyć ryzyko złamań. Do osłabienia kości u kobiet z rakiem piersi przyczyniają się w dużym stopniu hormonoterapia i chemioterapia.

Z badań prowadzonych przez zespół dra Peppone wynika, że podawanie pacjentkom chorym na raka piersi dużych dawek witaminy D może unormować jej poziom we krwi. Dzięki temu można by obniżyć ryzyko złamań, uważa badacz. $linki = explode("|", $links); ?>

Najwięcej witaminy D produkuje nasza skóra pod wpływem promieni słonecznych. Spośród pokarmów najbogatsze w ten związek są tłuszcz ryb morskich oraz mleko i jego przetwory. Suplementy witaminy D najlepiej zażywać po konsultacji z lekarzem, bo jej nadmiar może być dla organizmu toksyczny.

Witamina D reguluje w naszym organizmie wiele procesów. Oprócz tego, że wzmacniania kości i mięśni, poprawia też pracę układu odporności oraz reguluje podziały komórek, przez co może spowalniać rozwój nowotworów.

Naukowcy zaprezentowali wyniki swoich badań na sympozjum o raku piersi Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ASCO), które odbywa się w San Francisco.