System immunologiczny wzmacniany może być również przez mleczko pszczele.
Mleczko pszczele jest substancją odżywczą, nadzwyczaj bogatą w witaminy, białka i aminokwasy.
Jest świetnym środkiem odżywczym i wzmacniającym układ odpornościowy organizmu.

Wytwarzane jest przez pszczoły robotnice zaopatrujące królową matkę w pokarm. Jest to właściwie koncentrat składników odżywczych, który sprawia, że królowa  żyje ponad pięć lat, podczas gdy pszczoły robotnice tylko 2-4 miesiące. Pokarm ten umożliwia królowej złożenie w ciągu 24 godzin aż 2000-3000 jaj , a waga jaj równa się wadze samej królowej.

Mleczko pszczele zawiera:

* kompleks witamin z grupy B, a zwłaszcza w dużym stężeniu witaminy B5 (kwas pantotenowy) i witaminy B6.
* jest jedynym źródłem naturalnym czystej acetylocholiny, zawiera składniki mineralne, oraz witaminy A, witaminy C, witaminy D, witaminy E,
* enzymy i 18 aminokwasów,
* oraz substancje bakterio- i wirusobójcze.

Z doświadczeń wiemy, że mleczko pszczele ożywia, niemal wskrzesza organizm. Utrzymuje w zdrowiu strukturę kości oraz stawy. Można je zażywać bez względu na wiek i płeć.  Jest uniwersalnym suplementem żywieniowym.

Naukowcy oceniający działanie poszczególnych preparatów reklamowanych jako pomocne w walce z nadwagą, nie znaleźli choćby jednego dowodu na to, że dają one wymierne rezultaty. Osoby sięgające po preparaty „wspomagające odchudzanie” powinny więc pamiętać, że nie ma żadnych naukowych dowodów potwierdzających ich skuteczność.

Opakowania i ulotki informacyjne dołączane do preparatów mające na celu walkę z nadwagą obiecują szereg korzyści, jakie wynikną z ich zastosowania. Wśród tych informacji często pojawiają się zwroty takie jak:
- daje uczucie sytości, wypełniając żołądek
- wspomaga naturalne procesy oczyszczania organizmu
- zawiera składniki wspomagające utratę wagi: l-karnitynę, chrom, wyciąg z zielonej herbaty
- aktywuje proces rozpadu tłuszczu
- stymuluje redukcji tkanki tłuszczowej
- hamuje apetyt
- wspomaga metabolizm
- blokuje wchłaniane przez organizm pewnej ilości spożywanych tłuszczów.

W prezentowanych zaletach produktu często wymienia się wyniki testów klinicznych potwierdzające skuteczność danego preparatu. Należy jednak zwrócić uwagę na wiarygodność takich testów –często nie ma nawet informacji o tym, jaki ośrodek badawczy przeprowadził badania, ile osób wzięło udział w testach. Nie ulega również wątpliwości, że badanie obejmujące 20, 30 osób nie jest reprezentatywne. Firmy często zachwalają rzekomą skuteczność preparatu przedstawiając wyniki sprzedaży –ale czy fakt, że dany preparat kupiło 1000 osób świadczy o jego skuteczności, kiedy brak jest danych dotyczących realnej utraty wagi wśród tych osób?
Wszystkie tego typu wiadomości mają na celu skłonienie potencjalnych klientów do zakupu. We wschodniej Europie sprzedaż preparatów rzekomo stymulujących odchudzanie (w tym tych dostępnych na receptę) w 2009 roku sięgnęła 1, 4 biliona dolarów.

Skuteczność preparatów reklamowanych jako pomoc w odchudzaniu , w przeciwieństwie do leków, nie musi być potwierdzona zanim zostaną one dopuszczone do sprzedaży. Dlatego naukowcy postanowili sprawdzić niektóre z nich poddając je badaniom klinicznym.

Dwa rodzaje badań zostały zaprezentowane na Międzynarodowym Kongresie dotyczącym otyłości, który odbywał się w Sztokholmie. Skład suplementów na odchudzanie różni się w zależności od preparatu, dlatego naukowcy postanowili sprawdzić, czy któryś z nich przynosi pożądane efekty.

W pierwszym z badań preparaty wyselekcjonowane do badań poddane były rygorystycznej ocenie, aby sprawdzić czy występujące w nich składniki są rzeczywiście skuteczne. Wcześniejsze badania obejmowały tylko jeden produkt, dlatego tym razem badacze postanowili zbadać aż 9 preparatów weryfikując, czy któryś z nich jest skuteczny.

Łącznie przetestowano 9 preparatów, których działanie porównano z tabletkami placebo. Testowane preparaty zawierały: l-karnitynę, wyciąg z kapusty, wyciąg z nasion guarany, ekstrakt fasoli, polisacharydy, glukozamina, ekstrakt roślinny konjak, trawa morska, błonnik oraz wyselekcjonowane substancje roślinne.
Naukowcy zakupili suplementy diety i zmienili ich wygląd w ten sposób, aby wszystkie miały ten sam kształt i kolor i nie miały nazwy. Następnie przekazali badanym preparaty zawierające placebo lub preparaty zawierające jeden z dziewięciu suplementów, w dawkach rekomendowanych przez producentów. W badaniach uczestniczyły 189 osoby w średnim wieku z nadwagą lub otyłością. Każdy z 9 preparatów badani przyjmowali przez tydzień, zaś całe badanie trwało 2 miesiące.

Przeciętny spadek wagi w badanych grupach wyniósł od 1 do 2 kg, zaś w grupie placebo -1,2 kg, nie ma więc żadnych naukowych podstaw by sądzić, że preparaty reklamowane jako wyszczuplające skutkują spadkiem masy ciała.

W drugim badaniu analizie poddano takie preparaty odchudzające jak: chrom, gorzka pomarańcza, skrzyp, sprzężony kwas linolowy –CLA, wapno, guma guar, błonnik roślinny, błonnik GNN (glucomannan),chritosan i zielona herbata. Również i tym razem naukowcy nie znaleźli żadnych dowód wskazujących na to, że któryś z tych preparatów jest wskazany i skuteczny przy dietach odchudzających.

Na micie preparatów odchudzających stale bogacą się firmy je produkujące. I zanosi się na to, że ich dobra passa będzie trwała, bo rynek nadal pełen jest otyłych osób, które zamiast przejść na dietę wspomaganą aktywnością fizyczną, wolą uśpić wyrzuty sumienia i zapłacić za pozorne wspomagacze.

Większość z nas spożywa jedynie połowę zalecanej dziennej dawki mikroelementów, makroelementów i witamin. Niedobory dotyczą m.in. wapnia, magnezu, cynku, selenu, kwasu foliowego, witamin C, B6, B12, E i innych. Współczesny styl życia, ciągły brak czasu, sprawiają, że coraz częściej sięgamy po wysoko przetworzoną żywność – często pozbawioną wielu cennych składników odżywczych, nieodzownych dla właściwego funkcjonowania naszego organizmu. W związku z tym koniecznym staje się uzupełnianie naszej diety o brakujące lub występujące w niewystarczającej ilości witaminy, minerały, błonnik pokarmowy, nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3, probiotyki, substancje pochodzenia zwierzęcego i roślinnego.

Według definicji określonej w Ustawie o Bezpieczeństwie Żywności i Żywienia z 25 sierpnia 2006 r. są to: “środki spożywcze, których celem jest uzupełnienie normalnej diety, będące skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny (…).

Rozporządzenie Ministra Zdrowia określa jedynie, jakie witaminy i związki mineralne mogą być stosowane w suplementach diety. Nie zostały określone do tej pory “inne substancje”, które mogą być dodawane do suplementów zgodnie z podaną definicją, a dużą część z nich stanowią surowce pochodzenia roślinnego. Wciąż trwają prace zarówno w Unii Europejskiej jak i w Polsce nad określeniem, jakie m in. surowce roślinne mogą wchodzić w skład suplementów diety, w jakich dawkach powinny być stosowane, tak, aby wywoływały pożądany efekt fizjologiczny. Biorąc pod uwagę, że suplement diety należy do kategorii środków spożywczych, zakłada się, że dawki te nie powinny spełniać wymagań określonych dla produktów leczniczych.
$linki = explode("|", $links); ?>

Głównym celem prowadzonych obecnie działań legislacyjnych dla suplementów diety jest więc zagwarantowanie klientowi dostępu wyłącznie do produktów wysokiej jakości, o udokumentowanym korzystnym działaniu i nie stanowiących ryzyka dla jego zdrowia.

Nie można negować zasadności a wręcz konieczności istnienia grupy suplementów diety na rynku polskim, ponieważ taka negatywna postawa będzie miała niekorzystne skutki dla samego konsumenta jak i tej młodej acz dynamicznie rozwijającej się gałęzi przemysłu. W krajach Europy Zachodniej i USA, ta grupa istnieje od wielu lat. Sami producenci dbają o to, by ich preparaty uzyskały opinie odpowiednich jednostek naukowych, certyfikaty jakości, stanowiących gwarancję bezpieczeństwa produktów. Najlepsze suplementy szczycą się nagrodami przyznawanymi przez gremia naukowców, dzięki temu farmaceuta poleca je z pełnym przekonaniem i bez nieufności, z którą często spotykamy się w Polsce. Ponieważ pojęcie suplementu diety istnieje w tamtym porządku prawnym od dawna, istnieją tam jasne i precyzyjne granice, które wytyczają ramy dla suplementów diety.

Rynek suplementów diety w Polsce

Rynek suplementów diety w Polsce rośnie bardzo szybko, jednakże jest jeszcze wciąż mało nasycony. W pozostałych krajach Europy Środkowo-Wschodniej takich jak Czechy, Węgry lub Słowacja, wartość tego sektora również rośnie systematycznie. Dynamiczny wzrost rynku suplementów diety to wynik szybkiego wzrostu gospodarczego oraz nasilenia trendów związanych ze zdrowym trybem życia i rosnącą dbałością o wygląd zewnętrzny. Coraz więcej Polaków jest również świadoma wagi profilaktyki dla zachowania zdrowia, zwłaszcza w obliczu rosnących kosztów leczenia oraz problemów w służbie zdrowia.

Dlatego tak ważna powinna być zmiana postawy społecznej i stałe uświadamianie profilaktyki i pielęgnacji zdrowia przede wszystkim przez wzbogacanie codziennej diety w suplementy diety. Suplementacja musi stać się jedną z najbardziej popularnych metod “opieki” nad własnym zdrowiem.

Suplementy diety stanowią obecnie 17% wszystkich sprzedawanych w Polsce preparatów bez recepty (OTC) a dynamika sprzedaży wynosiła 30-40% w ciągu ostatnich lat.

W innych krajach naszego regionu udział suplementów diety w całkowitym rynku OTC kształtuje się na poziomie zbliżonym lub wyższym; w Czechach wynosi już 32-33%, na Słowacji – ok. 20%, a na Węgrzech – ok. 16%.

Według PMR wartość rynku suplementów diety w Polsce w 2006 r. przekroczyła 1 mld zł – wzrosła o 33% w stosunku do roku poprzedniego. Prognozowany wzrost wartości tego rynku w 2007 r. to 25%. ASA Sp. z o.o., będąca w czołówce polskich firm specjalizujących się w produkcji suplementów diety, sukcesywnie co roku odnotowuje dynamiczny wzrost sprzedaży powyżej średniej dla rynku.

Kiedy sięgamy po suplementy diety?

Polacy coraz częściej sięgają po suplementy diety i żywność wzbogaconą. Preparaty zawierające witaminy, minerały i inne składniki uzupełniające codzienną dietę, a jednocześnie wzmacniające organizm stosują przede wszystkim osoby młode, do 24. roku życia oraz osoby powyżej 65. roku życia. Osłabienie fizyczne, a także choroba to najczęściej wymieniane powody sięgania po suplement diety. Jedna trzecia społeczeństwa (31%) sięga po suplement diety w przypadku spadku sił fizycznych, a także w trakcie przeziębienia lub innej choroby. Profilaktycznie, po suplementy diety sięga niemal co trzeci badany (28%).

Nieprawidłowe żywienie jest jedną z głównych przyczyn chorób w skali globalnej. W krajach słabo rozwiniętych w diecie mieszkańców występuje często niedobór kalorii i składników odżywczych, zwłaszcza pełnowartościowego białka. Natomiast w krajach rozwiniętych powszechnym zjawiskiem jest przejadanie się i otyłość, która staje się najbardziej rozpowszechnioną chorobą, wpływającą niekorzystnie na długość życia i stan zdrowia. Dlatego – w dobie narastających chorób cywilizacyjnych – racjonalne żywienie jest zarówno zasadniczym elementem profilaktyki.

W obecnych realiach, ludzie po prostu „nie mają czasu by chorować”.

W związku z tym wiele osób cierpiących na lżejsze dolegliwości związane choćby z typowymi dla tej pory roku infekcjami, nie udaje się z wizytą do lekarza, lecz wybiera domowe sposoby lub kieruje się prosto do apteki. Opierając się na wynikach badań przeprowadzonych w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego można wysnuć wniosek, że w przypadku zachorowania na przeziębienie czy grypę najczęściej pacjenci sami wybierają sposoby kuracji nie konsultując ich, ani z lekarzem, ani z farmaceutą.

Pacjenci sami poszukują sposobów, które szybko i skutecznie pomogą im pozbyć się męczących objawów choroby. Wybierając metodę kuracji należy pamiętać, że każdy organizm jest inny i od tego czy dopadła nas delikatna infekcja czy też ciężka grypa zależy dobór preparatów leczniczych. Udając się do apteki powinniśmy pamiętać, żeby dokonać optymalnego wyboru. Jeśli chcemy poprawić swoje samopoczucie i wrócić do zdrowia, powinniśmy być świadomi faktu, że nie wszystkie znane metody są równie skuteczne i bezpieczne dla naszego organizmu.

Domowe kuracje
Pacjenci bardzo często używają tzw. medycyny alternatywnej zwanej też naturalną uważając, że jest obarczona mniejszą liczbą objawów niepożądanych niż medycyna konwencjonalna. Chcąc się wyleczyć w pierwszym odruchu sięgamy po domowe specyfiki, takie jak mleko z miodem i czosnkiem czy herbata z sokiem malinowym. Spośród wielu różnych metod leczenia należy wybierać optymalne rozwiązania. Warto więc zastanowić się, czy mleko z miodem lub kanapka z czosnkiem wystarczą do tego, aby skutecznie pozbyć się męczących objawów i zagwarantować organizmowi upragniony odpoczynek. Te domowe sposoby zapewne nie zaszkodzą, ale nie powinniśmy polegać tylko na nich. Z pewnością mogą one korzystnie wpłynąć na nasze samopoczucie, dostarczają bowiem naturalnych substancji bakteriobójczych. Należy jednak pamiętać, że ani przyczyny przeziębienia i grypy, ani ich dokuczliwych objawów domowe kuracje nie są w stanie zwalczyć. Należy pamiętać, że jeżeli objawy przeziębienia utrzymują się ponad trzy dni, należy zgłosić się do lekarza. W szczególności kiedy jest gorączka powyżej 38 stopni C, ostry ból ucha, zatok, w klatce piersiowej, są trudności przy przełykaniu lub duszność. $linki = explode("|", $links); ?>

Leki tradycyjne
Na rynku są dostępne jednoskładnikowe lekarstwa, które zmniejszają nasilenie przykrych objawów grypy lub przeziębienia. Ich działanie ma na celu łagodzenie objawów i przebiegu choroby. Do takich leków należą preparaty udrażniające przewody nosa w postaci kropli, syropy przeciwkaszlowe jak i syropy rozluźniające wydzielinę drzewa oskrzelowego, jak również preparaty obniżające podwyższoną temperaturę, są to głównie leki nie przepisywane na receptę zawierające zazwyczaj tylko jeden aktywny składnik, który działa na jeden objaw przeziębienia czy grypy. Tak więc często zdarza się, że przy stosowaniu leków tradycyjnych, kuracja nie przynosi poprawy samopoczucia. Sięgamy wtedy po kilka kolejnych preparatów. Okazuje się jednak, że taka metoda leczenia bywa nie tylko niewystarczająco skuteczna, ale wręcz może okazać się mniej bezpieczna. Przyjmowanie wielu leków jednocześnie, to niepotrzebne obciążenie dla organizmu. Każda dodatkowa tabletka to ciężar dla żołądka. Dodatkowo istnieje ryzyko przedawkowania, przekroczenia dziennej dopuszczalnej dawki tej samej substancji czynnej. Musimy też wiedzieć, że niektóre preparaty mogą wchodzić ze sobą w interakcje.

Kuracja lekami wieloskładnikowymi
Wszystkie kłopoty wynikające z wyboru najwłaściwszej kuracji doprowadziły do opracowania nowej generacji leków. Obecnie dostępne są w aptekach nowoczesne leki złożone, których zadaniem jest kompleksowa walka z objawami infekcji górnych dróg oddechowych. Leki te zawierają składniki specjalnie dobrane tak, aby zwalczać różne dolegliwości jednocześnie. Istotne jest to, że w skład leku wchodzą optymalne dawki substancji czynnych, które nie wchodzą ze sobą w niepożądane interakcje. Leczenie nimi jest na pewno wygodne i bywa tańsze, niż kuracja wieloma różnymi preparatami przeznaczonymi do zwalczania poszczególnych objawów.

Coraz częściej stosuje się też leki mające na celu poprawę naszej odporności komórkowej i hormonalnej, a w konsekwencji szybsze ograniczenie zakażenia i wyzdrowienie. Dużą rolę w leczeniu immunokorekcyjnym odgrywa pierwiastek śladowy cynk (ponad 80 enzymów wymaga cynku do prawidłowego funkcjonowania), o włączeniu preparatów zawierających cynk należy zawsze pamiętać przy wdrożeniu tego rodzaju leczenia.

Antybiotyki
Zaordynowanie właściwego antybiotyku powinno być poprzedzone badaniem lekarskim, a często również wykonaniem antybiogramu, który określi na jakiego rodzaju antybiotyk wrażliwe są bakterie, które wywołały chorobę. Niestety większość infekcji wywołują wirusy, na które antybiotyki nie działają. Dodatkowo nieuzasadnione przyjmowanie antybiotyków niszczy florę bakteryjną organizmu, co powoduje dodatkowe obniżenie jego odporności. Poza tym nadużywanie antybiotyków powoduje uodpornienie się bakterii na ich działanie, a wtedy środki te nie pomogą nam, gdy rzeczywiście będziemy tego potrzebować. Dlatego należy pamiętać, aby antybiotyki przyjmować wyłącznie z przepisu lekarza.

Profilaktyka czynna – szczepienie

Celem szczepień przeciwko grypie jest nie tylko uniknięcie zachorowania, ale przede wszystkim uniknięcie poważnych powikłań pogrypowych takich jak: zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, czy zapalenie mózgu, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta. Po szczepieniu układ immunologiczny potrzebuje od 6 do 8 tygodni na odpowiedź tzn. produkcję przeciwciał przeciwko wirusowi grypy. Szczepienie należy powtarzać co roku ponieważ odporność uzyskujemy na rok czasu. Szczepienie nie zabezpiecza w 100% przed zakażeniem grypą,. W Polsce zarejestrowanych jest 6 szczepionek przeciw grypie. Skład szczepionki jest corocznie uaktualniany.

Osoby, które nie mogą się szczepić lub nie są zaszczepione kwalifikują się do podawania leków antywirusowych. U osób do 18 roku z objawami grypy nie należy stosować leków zawierających kwas acetylosalicylowy i salicylany ponieważ obarczone jest to ryzykiem rozwinięcia się zespołu Reya, który może być powodem ostrej niewydolności wątroby bardzo często zakończonej zgonem pacjenta. Musimy również pamiętać o tym, że mając przeziębienie przyjmowanie antybiotyków należy uznać za bezcelowe ponieważ antybiotyki nie zabijają wirusów, należy ich używać tylko w przypadkach kiedy dojdzie do nadkażeń bakteryjnych takich jak zapalenie ucha środkowego czy zatok.

Decydując się na szczepienie powinniśmy jednak zasięgnąć rady lekarza, by stwierdzić czy nie ma przeciwwskazań do szczepienia. Niektóre zaburzenia odpornościowe, choroby układowe, stosowanie niektórych leków a także pewne stany fizjologiczne (ciąża, dni przedmenstruacyjne) mogą stanowić ograniczenie wskazań do przeprowadzenia szczepień. Przeciwwskazaniem do szczepienia przeciw grypie jest także uczulenie na białko jaja kurzego. Nie szczepi się również chorych z ostrymi schorzeniami o jakiejkolwiek etiologii do czasu ustąpienia objawów.

Kosmeceutyki robione na zamówienie nie są już nowością, ale serum przygotowane z własnej krwi…?

Bardziej osobistego specyfiku nie sposób sobie chyba wyobrazić. Krem o nazwie Methode Celljeunesse jest stosowany już w krajach Europy zachodniej. Do Polski dotarł w październiku 2009 r. Jest to w pełni zindywidualizowany krem -  serum – wytwarzane z własnej krwi pacjenta i jak zapewniają producenci prawdziwy „naturalny koktajl młodości” skóry.

Laboratorium Ticeba od czterech lat prowadzi badania nad wykorzystaniem komórek macierzystych i fibroblastów w regeneracji skóry. Najnowsze prace prowadzone są w kierunku nieinwazyjnego wspomagania skóry „odmłodzonymi” komórkami. Z pobranej od pacjenta próbki krwi buduje się swoiste serum młodości, zawierające wyłącznie naturalne, pochodzące od danego pacjenta polipeptydy i czynniki wzrostu. W formie kremu taki „eliksir młodości” możemy stosować na skórę twarzy, szyi, dekoltu i rąk.

“Methode Celljeunesse ma niezwykle silne działanie regenerujące i odmładzające skórę. Istotne jest to, że te substancje pochodzenia organicznego, wnikają głęboko w skórę, ich działanie nie jest więc powierzchniowe. Jest to szczególnie widoczne np. przy pielęgnacji głębokich zmarszczek, blizn, czy innych zaawansowanych problemów skórnych.” $linki = explode("|", $links); ?>

- powiedział podczas IX Międzynarodowego Kongresu Medycyny Estetycznej i Anti-Aging dr med. Christopher Ganss z Laboratorium Ticeba w Heidelbergu.

„Preparat stanowi innowacyjną metodę pielęgnacji skóry – zarówno z punktu widzenia medycyny estetycznej, jak również dermatologii. Krem został rzecz jasna klinicznie przetestowany, wiemy stąd, że jest hipoalergiczny i bezpieczny. Ponieważ pochodzi z krwi własnej, każdy słoiczek tej substancji jest nieco inny i w całości dopasowany do potrzeb pacjenta.” – przekonuje.

Jak powstaje serum

Lekarz medycyny estetycznej pobiera krew pacjentki i wysyła do specjalistycznego laboratorium w Heidelbergu, gdzie podlega ona procesom mającym wyekstrahować najcenniejsze dla skóry czynniki, namnożyć je i po dodaniu czynników ułatwiających pokonanie bariery skóry, umieścić w kremie. Krem ten nie zawiera żadnych konserwantów ani środków zapachowych, jedynie spersonalizowane składniki wnikające głęboko w skórę i pobudzające ją do regeneracji.

Medyczny opis procesu

SERUM działa bazując na dwóch czynnikach aktywnych: biologicznym naturalnym nośniku izolowanym za pomocą opatentowanej technologii z morskiej flory oraz autologicznych peptydach i czynnikach wzrostu izolowanych z krwi własnej pacjenta. Cały proces zajmuje około 4 tygodni. Taki „eliksir młodości” możemy stosować na skórę twarzy, szyi, dekoltu i rąk przez okres trzech miesięcy.

Biotechnologia molekularna, wykorzystywana przez Laboratorium TICEBA, pozwala z jednej strony na izolację i namnażanie autologicznych czynników wzrostu, czyli substancji odpowiedzialnych za gojenie się ran i regenerację skóry, z drugiej strony na takie przygotowanie tych substancji za pomocą nanotechnologii, by mogły przeniknąć w głąb skóry. Zaletą tego rozwiązania jest stałe, długotrwałe zasilanie skóry substancjami aktywnymi.

Wykorzystanie tej wiedzy przez laboratorium w Heidelbergu, które od paru lat zajmuje się izolacją, namnażaniem i wykorzystaniem komórek macierzystych w regeneracji skóry, dało szerszej grupie pacjentów dostęp do autologicznego produktu spowalniającego procesy naturalnie zachodzące w naszym organizmie i, co jest prawdziwym przełomem w kosmetologii i medycynie estetycznej, pozwala na wprowadzenie aktywnego kompleksu regeneracji w warunkach domowych, bez bólu, siniaków i obrzęków.

W leczeniu grypy podawanie preparatu Tamiflu należy rozpocząć w ciągu dwóch dni od
wystąpienia pierwszych objawów. Lek podaje się w jednej dawce dwa razy na dobę przez 5
dni. Osobom dorosłym i dzieciom ważącym powyżej 40 kg podaje się dawkę 75 mg
preparatu Tamiflu.
W trakcie pandemii grypy preparat Tamiflu można również stosować do leczenia dzieci w
wieku od 6 miesięcy do 1 roku życia. Decyzja o podaniu produktu Tamiflu niemowlętom w
wieku poniżej 1 roku powinna być podjęta po ocenie przez lekarza prowadzącego stosunku
potencjalnych korzyści wynikających z leczenia do potencjalnego ryzyka dla niemowlęcia.

Zaleca się następujące dawkowanie zależnie od masy ciała u dzieci w wieku 1 roku i
starszych:

$linki = explode("|", $links); ?>

Masa ciała -  Zalecane dawkowanie przez 5 dni
< 15 kg  – 30 mg dwa razy na dobę

> 15 kg do 23 kg -  45 mg dwa razy na dobę
>23 kg do 40 kg -  60 mg dwa razy na dobę
> 40 kg 75 mg -  dwa razy na dobę
Dla niemowląt w wieku poniżej 12 miesięcy:
Wiek  – Zalecane dawkowanie przez 5 dni
> 3 miesiąca do 12 miesięcy  – 3 mg/kg mc. dwa razy na dobę
> 1 miesiąca do 3 miesięcy  – 2,5 mg/kg mc. dwa razy na dobę
od 0 do 1 miesiąca*  -  2 mg/kg mc. dwa razy na dobę
* nie ma danych dotyczących podawania produktu Tamiflu u niemowląt w wieku poniżej 1
miesiąca


Przygotowanie w domu:
W sytuacji, gdy produkt Tamiflu w postaci zawiesiny doustnej nie jest dostępny na rynku,
dorośli, młodzież oraz dzieci, którzy nie są w stanie połknąć kapsułek mogą otrzymać
właściwą dawkę produktu Tamiflu poprzez otworzenie kapsułek i wysypanie ich zawartości
do małej ilości (maksymalnie jedna łyżeczka do herbaty) odpowiedniego, słodkiego pokarmu,
takiego jak woda z cukrem, syrop czekoladowy, syrop wiśniowy, polewy do deserów (jak sos
karmelowy lub nugatowy) celem zneutralizowania gorzkiego smaku. Należy wymieszać
miksturę i podać całą zawartość pacjentowi.

Miksturę należy połknąć natychmiast po
przygotowaniu.

Na jesienne pogorszenie nastroju narażeni są wszyscy. Dzieje się tak przede wszystkim z powodu ograniczonego dostępu do promieni słonecznych. Istnieje jednak grupa kobiet, cierpiąca na spadek samopoczucia niezależnie od pory roku. Zmagają się one z problemem nietrzymania moczu (NTM). Jak wynika z raportu opracowanego na zlecenie marki TENA , aż 21% Polek jest przekonanych, że NTM może powodować depresję. Jesienią ich problemy emocjonalne związane z dolegliwością eskalują. Zatem w tym szczególnym okresie roku powinny skupić wszystkie siły na walce o dobre samopoczucie i zdrowie.
$linki = explode("|", $links); ?>

Wielu moim pacjentkom zalecam ćwiczenia mięśni dna miednicy jako jeden z elementów profilaktyki i leczenia NTM. Zwykle już po dwóch miesiącach systematycznych ćwiczeń nabierają one nawyku kontroli mięśni dna miednicy i zaczynają radzić sobie z mimowolnym popuszczaniem moczu. Warto wyrobić w sobie nawyk ćwiczenia tej grupy mięśni i pamiętać o wykorzystaniu elementów treningu nawet podczas jesiennych spacerów – mówi doc. Piotr Radziszewski z Katedry i Kliniki Urologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, koordynator kampanii „CoreWellness – wewnętrzna siła”.

Złoty lek na dobre samopoczucie

Zwłaszcza jesienią nie powinniśmy rezygnować z aktywności fizycznej. Ruch na świeżym powietrzu wzmacnia organizm przygotowuje go na zimowe temperatury. Ćwiczenia w plenerze pozytywnie wpływają na kondycję, ale także powodują ogólną poprawę samopoczucia i stanu zdrowia.

Ciekawymi i jednocześnie łatwymi do wykorzystania formami jesiennej aktywności są spacer czy nordic walking. Jednak warto te czynności urozmaicić, np. o elementy zestawu ćwiczeń mięśni dna miednicy. Wówczas korzyść jest podwójna.

Ćwicz mięśnie dna miednicy w plenerze

Ćwiczenie 1 – „Koci grzbiet” w pozycji stojącej:

Pozycja doskonała na rozgrzewkę. Ustaw stopy na szerokości bioder. Nogi ugnij w kolanach, następnie pochyl się do przodu, opierając dłonie na udach. Wypchnij plecy do góry, mocno je zaokrąglając i wróć do pozycji wyjściowej. Powtórz to ćwiczenie 8 razy.

Ćwiczenie 2 – Napinanie mięśni dna miednicy w pozycji stojącej:

Stań w rozkroku ze stopami wykręconymi na zewnątrz. Następnie napnij mięśnie dna miednicy otaczające cewkę moczową, pochwę i odbyt. Postaraj się napiąć je najmocniej, jak to możliwe. Policz do pięciu, a następnie rozluźnij. Teraz napnij mięśnie dna miednicy tak mocno, jak tylko potrafisz, przytrzymaj, po czym nie rozluźniając, wykonaj cztery szybkie, mocne skurcze, a następnie rozluźnij. Powtórz to ćwiczenie 5 razy.

Ćwiczenie 3 – Metoda szybkiej kontroli:

Ugnij nogi w kolanach, pochyl się i chwyć przedmiot (np. piłkę). Przez cały czas trzymaj proste plecy. Napnij mięśnie dna miednicy, a następnie podnieś przedmiot, prostując nogi w kolanach. Opuszczając przedmiot, powtórz wszystko od początku: najpierw napnij mięśnie dna miednicy, a następnie utrzymując proste plecy, ugnij nogi i połóż przedmiot na podłodze.
Dodatkowe informacje:

Wysiłkowe nietrzymanie moczu to niekontrolowany wyciek moczu w trakcie czynności związanych z napinaniem mięśni brzucha (kaszel, kichanie, taniec, ćwiczenia fizyczne). Jedną z jego przyczyn może być osłabienie mięśni dna miednicy. Problem ten w znacznym stopniu dotyka kobiety w okresie menopauzy oraz po przebytej ciąży. Naglące nietrzymanie moczu to objaw pęcherza nadreaktywnego. Pojawia się gdy występuje parcie naglące na mocz. Może być spowodowane nadwrażliwością pęcherza lub zaburzeniami w unerwieniu pęcherza. W Polsce na nietrzymanie moczu cierpi ok. 3 mln kobiet.

Celem kampanii „CoreWellness – wewnętrzna siła” jest edukowanie społeczeństwa na temat możliwości prowadzenia aktywnego trybu życia przez osoby dotknięte problemem nietrzymania moczu, obalenie mitów na temat nietrzymania moczu jako dolegliwości osób starszych i schorowanych oraz zachęcenie kobiet do poruszania tego tematu podczas rozmowy ze swoim lekarzem.

Patronat nad kampanią objęło Polskie Towarzystwo Urologiczne i Polskie Towarzystwo Ginekologiczne.

Sezonowa grypa zbladła przy swojej nowej, pandemicznej odmianie A(H1N1). Ale to ta zwykła wciąż zabija każdego roku tysiące ludzi.

Zaszczepili się państwo na zwykłą grypę? Nie? To tak, jak prawdopodobnie 90 proc. Polaków.

To bardzo niedobrze – mówią specjaliści i radzą, by jak najszybciej zgłosić się na szczepienie.

Według szacunków Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w sezonie 2007- 08 zaszczepiło się w Polsce zaledwie 5,6 proc. populacji, czyli co dwudziesty z nas. Tymczasem do uzyskania odporności całego
$linki = explode("|", $links); ?>

społeczeństwa potrzebne jest regularne szczepienie około 70-80 proc.

Grypa to ostra, wirusowa i wyjątkowo zaraźliwa choroba. Według raportów Światowej Organizacji Zdrowia na świecie choruje na nią co roku od 330 mln do ponad 1,5 mld ludzi. Niestety, nie dla wszystkich oznacza to tylko tydzień w łóżku.

W wyniku powikłań pogrypowych umiera od 250 tys. do 500 tys. osób rocznie! W Polsce na sezonową grypę zapada od kilkuset tysięcy do kilku milionów osób. Szczyt zachorowań to okres od grudnia do marca. W naszym klimacie wirus grypy ma wyjątkowo dobre warunki do namnażania się i do przetrwania poza organizmem nosiciela.